Nu we elkaar lang genoeg kennen kan ik u al eens iets meer vertellen, dan wat ik normaal doe. Ik bedoel onze relatie is ondertussen al iets anders dan bij mijn eerste postje. Wees eerlijk, wat weet u eigenlijk allemaal niet over mij? In die drie maanden dat ik hier kom posten over mijn dagelijks leven in wonderland hebt u toch wel enkele grote mijlpalen met mij gedeeld. U was er bij toen ik op 5 december voor de burgerlijke stand trouw beloofde aan M. U zag me naar de bank gaan voor een lening en las hoe ik mijn krabbel onder ons eigenste wonderlandje zetten. Eigenlijk weet u best wel veel over mij en langst de andere kant weet u niets! U weet zelf mijn echte naam niet. Mijn beroep is voor u nog steeds een groot raadsel, hoewel u weet dat ik met een grote groep vrouwen samenwerk en mini & maxibaas van gestalte anders zouden moeten zijn. U weet dat ik een hondje heb en dat het een franse bulldog is, maar zelf zijn echte naam is nog steeds top secret. U weet eigenlijk alles en niks. Want ik, Alice, ben nog steeds diegene die bepaalt wat u nu juist over mij weet. En wees nu eerlijk, zou er een verschil zijn als u mijn echte naam kende en wist waar ik woonde? (Of bent u zo een grote fan dat u mij met prachtige boeketten en ontbijt aan huis geleverd in de watten zou leggen?)

Om maar te willen zeggen dat ik u vandaag iets nieuws over mezelf ga vertellen. Vroeger was ik dik….. versta me niet verkeerd ik viel niet in de categorieën volumpieus, volslank of mollig… no no no ik was dik. En nu dus eigenlijk niet meer… nu ja, ik ben nog lang niet mager, maar ik ben ook niet meer het walking talking hippo (Nile River Horse, hihihihi) van ongeveer een jaar geleden. Tussen Alice and the walking talking hippo ligt 21 kilo mooi te blinken. Ik geef toe, er moeten er nog een paar af, een kilotje of 9 en dan is dit meisje een gelukkige meid. En guess what binnen 9 kilo heb ik nogsteeds geen maatje 38 (zelf geen 40) en I DON'T CARE!!!! Neen, voor mij is de omschrijving volumpieus al meer dan genoeg en voor mijn mannetje ook. Je moet maar denken volumpieus, het kan ook mooi zijn. In de tijd van Rubens zou ik op elk schilderij gestaan hebben als stralende ster van zijn compositie. Ik voldoe volstrekt aan de eisen van de oermensen voor vruchtbare vrouwen (borsten, billen en heupen!) They would have followed me miles out of the cave! Nu nog merk ik op dat ik in Afrika opeens wel opvallend veel aanbidders heb. (ookal is dit sinds de grote make-over ook hier in België al heel veel beter geworden, tot wanhoop van mijn mannetje lief.)

Ik ben nu eigenlijk al best tevreden het resultaat. Op deze eigenste moment heb ik lange laarzen aan. Laarzen die tot aan mijn knieën komen. Tot een jaar geleden kreeg ik mijn kuiten in geen enkel botje (behalve in moonboots en skibottinnen. U ziet het zelf weinig sexy.) En draag ik een rokje! Mijn liefde voor rokken is er altijd geweest. Dag in dag uit zou ik rokken willen dragen, maar als nijlpaardje zijnde waren er meerdere redenen om dit niet te doen.  Ten eerste kan je geen rok dragen zonder pijn te lijden, want de billen zijn iets te zwaar en bovendien hebben ze een passionele verhouding met elkaar. Van zodra de broek uitgaat zuigen die twee rakkers zich tegen elkaar als jonge geliefden en laten ze elkaar niet meer los. Dit betekende for yours truelly helse pijnen, want die twee billetjes die wrijven tegen elkaar en daar krijg je wonden van. De avonden dat M. mij soigneerde met koele compressen en kindjeszalf smeerden waren ontelbaar. Ten tweede zie je er uit alsof je vanalles probeert te verbergen onder je rokje. Mensenhandel onder een rok. En die rok komt eindelijk eens niet van M&S of van H&M uit het rek Big is beautiful... Let me tell you, die collecties hebben kledingstukken die schreeuwen: Zwenkt uit!

Het hoogtepunt van mijn triomf over de kilo's was toch wel toen ik een tankini kocht. Ben u gekend met het fenomeen tankini? Als zusje van de bikini is de tankini iets vriendelijker voor het "wulpse" lichaam. Het topje bedekt niet alleen de borsten, maar ook het buikje, zodat je enkel een dun streepje vlees ziet tussen de heupen en de onderbuik. Volgens M. "Zeer tot de verbeelding sprekend."! In mijn tankini haalde ik trouwens de volgende triomf binnen, een drankje halen aan de bar bij het zwembad. Tot een jaar geleden zou u van uw luie strandstoel hebben opgekeken, u boek hebben laten zakken, u zonnebril very stylish in uw haren geschoven. U haalt uw wenkbrauwen op en buigt zich voorzichtig naar uw partner en fluistert" Kijk daar, een skiër! Wat doet die hier in ons tropische paradijsje?" U zou onopgemerkt naar mij hebben gewezen. Jaja, ik die een lange broek, een t-shirt en vaak ook nog een truitje aanschoot over mijn badpak alvorens een glaasje sap te gaan halen aan de bar van het hotel. In mijn hoofd: "Whahaha, ik heb ze liggen. Door al die lagen kleren zien ze niet dat ik dik ben." In jullie hoofden: "Zie hoe dik die is en dan nog al die lagen kleren!" Dit jaar, a tottaly different story Pareo'tje rond mijn heupen gewikkeld, flip flops aan en elegant over de bar buigen. De tunesische ober glimlacht en knipoogt. Vraagt of ik vanavond vrij ben "to go and have a drink with him." Naast mij duikt M. op en met hem een arm rond mijn schouder. Ali druipt af en mijn vertrouwen groeit.

Jammer maar helaas, slanker zijn is fijn. Slanker krijg je meer kansen. Slanker maakt het leven makkelijker. Het voelt als verraadt tegen mijn oude ik. Het voelt als verraadt tegen al mijn medezusters in de kilo's. Maar ik heb het verschil in levende lijven kunnen ervaren. And life really is better this way! Maar het goede nieuws wat ik ook ontdekt hebt.. mannen vallen wel op volumpieus!

M. en ik delen ondertussen al 7 jaar lief en leed en in heel ons samenzijn hebben we nog nooit zoveel culturele uitjes gepland als in 2009. (Ligt het aan mij of is culturele uitjes gewoon gigantisch grappig? Op mijn netvlies zie ik nu allemaal kleine ajuintjes die schilderijen bestuderen en toneelstukken bezoeken. No need to say, ik ben een beetje melig vandaag. Met dank aan mijn geliefde collega's die ook melig zijn en met hun melige grappen mij dus ook besmet hebben.)

Anyway, M & ik zijn allebei trippers. Niet van het type dat op zondag blijft thuiszitten. Neen, op zondag dan rijden we naar de kust op uit te waaien. Of we gaan lekker wandelen in de stad, terrasje doen, hapje eten en genieten van alles wat een stad te bieden heeft. Of eens naar de kinderboerderij, waar ik even enthousiast (sommige beweren enthousiaster!) als de bende vier-jarige die voor ons lopen de beestjes wil aaien, echt leuk wordt het pas als ik mijn ganse lichaam over het hek van de varkenskooi laat bengelen om de varkentjes te knuffelen. Ik ben een varkentjesliefhebber.Geloof me, als M. me liet doen er liep al lang een hangbuikzwijntje door ons tuin. Of we zakken af naar de abdij van Postel, alwaar we kaas, bier en adbijbrood inslaan alsof we de rest van ons leven niets anders meer zullen eten.

Hetzelfde scenario speelt zich af op vakantie. Vaak komen we vermoeider terug van vakantie dan wanneer we vertrokken. Onze programma's zitten meestal zo vol dat we 's avonds in bed onmiddelijk in slaap vallen. (En dan te zeggen dat de gemiddelde belg meer seks heeft op vakantie dan thuis.) We lopen van musea, naar opgraving, naar pittoresk cafeetje en ergens daartussen sleep ik M. nog mee naar de lokale supermarkt.

Maar door de weeks thuis zijn we een beetje droogstoppels. Hoe erg het met ons gesteld is? Enkele maanden geleden zag M. voor het eerst een discotheek langst binnen. Hij moest voor zijn werk naar Club Noxx. Ik daarintegen heb nogsteeds geen discotheek langst binnen gezien en daar wil ik ook niet direct verandering in brengen. We hangen dus voornamelijk op de bank, kijken een beetje tv, surfen op het internet, lezen glam boekjes, puzzelen en spelen al eens een gezelschapspelletje. De hoogtepunten van ons sociaal leven bestaan uit etentjes in kleine gezellige restaurantjes waar je de lekkerste dingen eerst op je bord krijgt, pinten pakken in bruine kroegen waar je elkaar effectief verstaat zonder de dag erna met een schorre (en sexy) stem door het leven te moeten gaan, gezellig met vrienden rond de tafel en genieten van de probeersels waar je een ganse dag op hebt staan zwoegen. 

"De nieuwe Ambiance is binnen" roept P. al wanneer ik haar winkeltje binnenstap.

Als sterrenbeeld ben ik een tweeling, een typische tweeling dan nog. Ik heb namelijk twee gezichten.

Wanneer ik dit zo schrijf klinkt dit eigenlijk heel negatief. Net alsof ik elke minuut mijn naaldhakjes kan uitschieten en er een van mijn collega's mee kan doodslaan. Ik bedoelde eigenlijk dat er twee uiterste van Alice zijn.

Enerzijds is er avontuur Alice. Ze draagt dezelfde kleding als Indiana Jones, ze kickt op onverwachtte en spannende gebeurtenissen en ze is never ever bang. Met de rugzak door de woestijn trekken, slapen op het strand, benjijumpen, kajaken op een wilde rivier, ontslag indienen zonder een andere job op het oog te hebben, de trein opstappen zonder een echte bestemming.. that kind of girl she is. Ze maakt zich niet druk over warrig haar, afgebroken nagels en modderige schoenen.

Anderzijds is er home sweet home Alice. Ze is een beetje een huismusje en houdt van regelmaat en gekende zaken. Van supermarkten waar ze voor de eerste keer komt slaat ze tilt. (Alice loopt als een kip zonder kop door de winkelrayons en roept *Waar is de slasaus? Oh god, waar is de slasaus nu!!!!* Enkele minuten later *Where the fuck is de slasaus* Barst in tranen uit en zakt dramatisch op de grond.) Grote groepen mensen waarvan ze niemand kent maken haar ongemakkelijk! (Waar is Alice nu? Ha daar verstopt achter de grote plant in de hoek van de kamer.)

Thank god that deze twee in mij samenwonen en dus van mij de perfecte Alice maken. (Als in: ik vind de slasaus niet? Fuck de slasaus, we eten lekkere vettige mayonaisse. Grote groepen? "Hallo, ik ben Alice en maar handjesschudden". Met een laagje woestijnzand, een sd kaart met 1500 foto's and a lot of souvenirekes in de rugzak terug de living binnenkomen en denken: "Ha, thuis!")

Maar waar ik dus met heel dit verhaal naartoe wil? Ik wou gewoon zeggen dat ik vaste adresjes heb waar ik graag winkel. Dat heeft te maken met services en goede kwaliteit. Zo is er de beenhouwer waar ik altijd mag proeven van de ham alvorens ik beslis of ze geschikt is voor een gerecht. De kledingswinkel die er geen probleem uitmaakt om enkele dagen een prachtig rokje te laten hangen omdat ik A. moet kijken hoe we er financiëel voor staan. B. de bankkaart van M. moet onderscheppen C. moet bedenken wat ik op het rokje kan dragen. (Meestal is het antwoord niets, koop ik het rokje toch en heb ik een goede reden om verder te shoppen!) en soms heeft het te maken met sfeer. Het winkeltje waar ik mijn olijfolie koop is eigenlijk een goedkope reis naar Spanje. Een voetje binnen en je waant je in Cordoba!

Mijn vaste boekenwinkeltje is op 4 stappen van mijn deur en P. kent me na al die jaren als de beste. Ze heeft me zien ouder worden. Toen we hier pas woonde kocht ik nog de joepie en voor 20 frank snoep. Daarna de flair en stond ik regelmatig te smossen voor haar vitrine met kerels waar ik nu de naam zelf niet meer van weet. Ze verkocht mij de koopjeskrant toen ik opzoek wou naar mijn eerste auto'tje (net 17 jaar en vol goede moed.), de woef toen we fabulous doggy net hadden, trouwmagazines toen we net verloofd waren en nu spring ik er elke week effe binnen voor gevarieerde leeslectuur. (Lees de krant op zaterdag, de dag allemaal (voor de tv programma's!!!) op dinsdag, af en toe de story voor de column van Kelly, Goedele voor de fijne artikels en verder een hele hoop andere boekjes die ontspanning brengen in bed en bad.)

Zo weet P. dus ook dat ik een foodie ben. Hoewel ik het woord foodie verschrikkelijk vind klinken, kan ik het echt niet anders noemen. Of wat dacht je van: eigenares-van-om-en-bij-de-100-kookboeken-die-ook-nog-eens-elke-dag-op-het-internet-surft-achter-recepten-en-tips-kent-van-zowat-elk-restaurant-in-een-straal-van-80-kilometer-rond-antwerpen-en-elke-nacht-droomt-van-een-schitterende-keukenrobot-gaat-op-vakantie-opzoek-naar-lokale-gerechten-en-producten-en-slaat-dus-liever-een-museum-of-2-over. Kijk, dat klinkt niet, he! Laat ons het erop houden dat ik een passion for food heb. Alles wat met food te maken heeft, dus echt niet alleen eten. Uren koken is ontspanning. Slenteren over marktjes een hobby. Een maandagavond shoppen in Delhaize is leuker dan naar de bioscoop gaan. Ik kan zonder probleem 3 verschillen opnoemen tussen jamon iberico en serranoham. Ik ken lokale gerechten van elke provincie in België en zal alles proberen alvorens te zeggen dat ik het niet lust. (Zo kan ik u vertellen dat ik gegrilde meelwormen echt niet lust!) Bij Inno vind je me niet bij de lingerie of make up, maar ben ik aan het kwijlen bij de kookpotten van La Creuset. En in mijn keuken vind je altijd wel een bevlekt en verkreukelt exemplaar van Culinaire ambiance, proeven of delicious terug.

P. weet dan ook als de beste dat een nieuwe editie van culinaire tijdschriften voor mij net zoiets is als een briefje van tien euro vinden op straat, wakker worden met een lentezonnetje en fluitende vogeltjes, een middelmatig orgasme (Tegen een goed orgasme kan nogsteeds niets op!) of een zonsondergang aan zee... allemaal zaken waar ik pretty happy van wordt.

Mijn verslaving kost ons natuurlijk de nodige centjes, maar ik heb M. nog geen enkele keer horen morren. Ofwel heb ik als een ware addict mijn verslaving geheim kunnen houden ofwel deelt hij gewoon mee in de vreugde. Neen, ik heb hem nog nooit betrapt met een van mijn tijdschriften op het toilet. Maar die glimlach wanneer ik hem dampende borden vol probeersels en lekkernijen voorzet spreekt eigenlijk wel voor zich. Een gewillig slachtoffer is mijn ventje zeker. En lieverd, de editie van deze maand beloofd weer veel lekkers, dus zet je maar al schrap en zet die riem maar al een beetje verder open!

Heb ik eigenlijk al eens vertelt over hoe we bijna de lotto wonnen en rijk waren?

 We spelen eigenlijk nooit mee met de lotto. We zijn meer het koppel dat af en toe een kraslootje koopt en zo zijn geluk eens zal beproeven. Het voelt een beetje als een cadeautje uitpakken. Onder een dikke laag zilvergrijs zie je een voor een symbooltjes verschijnen.

Kansspelen, zonder de verrassing van de krablaag spreken ons eigenlijk niet zo aan. Ik ben van heel mijn leven één keer in een casino binnengeweest en ik was harder bezig met de prachtige rode pumps van de dame naast mij, dan met geldwinst en chips inzetten.

Heel eerlijk, ik begrijp ook niet zoveel van al die mogelijke kansspelen. Het lukt me nog net om “alles op zwart” te roepen, maar spelregels en dergelijke gaan totaal aan mij voorbij.

Ik laat me voornamelijk verleiden door de ongelooflijk leuke reclamecampagnes die vasthangen aan deze kansspelen. Zo was ik er als de kippen bij toen de kama sutra krabbiljetten uitkwamen. Razendnieuwsgierig (en daarna teleurgesteld) was ik naar dit nieuwtje in krabbertjesland. Ik kocht ook de krabbiljetten van Indiana Jones enkel en alleen omdat manlief een fan was. En presto biljetjes die verkocht werden in en een felroos doosje met daarop het allerschattigste hartje werden ook enkele dagen rond gezeult in mijn handtas.

M. is van het andere type. Hij speelt enkel mee als er grote bedragen te winnen zijn. Je kent ze wel, de lottoacties rond valentijn, vrijdag de 13^de en de superpot rond kerst en nieuw. Ik doe dan lustig mee, want ook deze reclamecampagnes spelen in op mijn gemoed.

Net als vele Vlamingen hebben we zo onze vaste nummers. U kent ze wel mijn verjaardag, zijn verjaardag, de dag dat we elkaar leerde kennen, onze eerste kus, de dag dat hij mij ten huwelijk vroeg. We kennen ze dus allebei praktisch uit ons hoofd en hoewel ze in ons privé-leven heel wat lucky momenten opleverde stellen ze qua lottowinst bitter weinig voor.

M. had dus rond valentijn 2 jaar geleden mooi ons lottoformuliertje ingevuld en klaargelegd met geld op de kast. Ik zag het papiertje liggen en dacht bij mezelf “weer weggegooid geld.” Mijn (overigens zeer vrouwelijke hersenen) maakte een snelle rekensom 6 maal per jaar 20 euro spelen op de lotto en 6 maal per jaar verliezen, brengt de som op 120 euro. 120 euro dat betekent kort omgerekend een kapperbeurt waardoor mijn haar schitterend valt en iedereen bewonderde opmerkingen maakt over hoe stralend ik er wel niet uitzie. Het betekent ook één nieuwe jeansbroek, skinny maar met wijde pijpen. Of een fleurig zomerkleedje met bolero-tje voor frisse avonden. Of een etentje samen met M., dan had hij ook iets aan de winst die ik voor ons zou maken. Ik was best met mezelf ingenomen en stopte de centen weg in een envelopje.

En toen zaten we samen in de zetel. Glaasje wijn, kaarsjes aan, blokjes kaas om te knabbelen. Alles gezellig en vredig. Tot de lottocijfers over ons scherm flitste. M.’s glimlach werd breder en ik voelde de koude rillingen over mijn rug lopen. Ik durf te zweren dat ik volledig wit wegtrok. Op ons scherm stonden zo maar even onze cijfers… onze cijfers blonken als 5 juiste en het reservegetal. Het was dan misschien niet de grote pot, maar van 13.000 euro gaat een mens toch ook wel juichen.

M. was eigenlijk ook al aan het juichen. Halverwege de kelder voor een fles champagne heb ik hem tegengehouden… no need to say dat de gezelligheid weg was voor die avond? En dat ik ik dit af en toe nog onder mijn neus gewreven krijg. Op familiefeestjes blijft het een verhaal en M. brengt nu altijd het lottoformulier binnen.

Gelukkig heb ik een rustige en kalme man. (Allee ja, na een paar dagen kalmeren toch.) Om het goed te maken heb ik hem met onze gespaarde 20 euro getrakteerd op een pakje friet aan de kaaien, romantisch op een bankje met één vorkje in hetzelfde pak steken. Niet rijk, wel gelukkig.

Ik heb een ding met dvd-reeksen. Sommige series lopen al jaren op televisie en zijn al honderden keren herhaald. En toch heb ik ze niet gezien. Het fenomeen van deze reeks is totaal aan mij voorbij gegaan. Maar dvd reeksen dat is een ander verhaal. Dvd reeksen en ik het is een perfecte match.

Waarschijnlijk is dit te verklaring aan mijn eigenzinnige karakter. Als je tegen mij zegt “doe dit” dan mag je er geld op verwedden dat ik het tegenovergestelde zal doen. Believe me, ik ben geen meisje dat je aan banden legt. (M. zal dit zonder enige twijfel beamen.) En proberen televisiereeksen met ons te doen? Die leggen ons aan banden. In onze hersenen wordt een signaal getriggerd : ACHT UUR!!! FRIENDS!!! LAAT ALLES VALLEN WAT U IN HANDEN HEBT. HET KAN ME NIET SCHELEN OF U DE AFWAS DOET, UW KIND IN BAD ZET, UW MAN ORAAL AAN HET VERWENNEN ZIJT OF DE GETUIGEN VAN JEHOVA AAN HET WEGJAGEN BENT VAN UW DEUR. STOP ER MEE EN REN NAAR DE TV. Sorry, daar doe ik dus niet aan mee hé. En dvd reeksen hebben het voordeel dat ik ze bekijk wanneer ik wil! Al beslis ik dat het om drie uur ’s nachts tijd is om te kijken hoe het met Jin afloopt en wenend zie hoe hij ontploft in het midden van de oceaan. Of misschien beslis ik wel om 7 uur ’s morgens nog eventjes snel te checken of Big Carrie kan onderscheppen in Parijs. Echt waar de vrijheid van DVD boxen is oneindig.

Ik loop vaak wel een beetje achter op de hype. Toen iedereen verslaafd was aan Lost, was ik de enige die niet wist wat er op het mysterieuze eiland gebeurde. Of toen vrouwen overal ter wereld hun adem inhielden omdat te zien of Jack Bauer voor de derde keer op een rij de wereld redt in minder dan 24 uur, was ik mij van geen kwaad bewust. De vorige twee keer waren ook volledig aan mij voorbij gegaan.

Mijn romance met DVD boxen begon dan ook met ubber-vrouwenserie Sex and the city. Na voor de honderdste keer gelezen te hebben dat Carrie & Co een ware seksuele revolutie ontketend hebben en het beeld van single thirty-something vrouwen voorgoed verandert te hebben, was ik nieuwsgierig. En ja hoor, op een goede maand tijd had ik zes seizoenen achter de kiezen en was ik verslingerd.

Ondertussen hebben M. en ik een brede collectie DVD-boxen in huis. Soms krijg ik het gevoel dat ik in een videoland woont en kijk ik verwachtingsvol naar de deur om de klanten te zien binnenkomen. Misschien moet ik al klantenkaartjes aanmaken?

Anyway, deze week hebben we een aankoop gedaan waar ik al meer dan 5 jaar over aan het zeuren was. Ik zeurde zo hard dat ze mij waarschijnlijk hebben gehoord tot in Vilvoorde. Want opeens was hij daar, de DVD box der DVD boxen. De box die heel mijn kindertijd in afleveringen samenvat lag te blinken in standaard boekhandel. Ik keek naar M., hij haalde zijn schouders op en kocht mij zowaar de DVD box. Moest ik geen hoge en vooral smalle hakjes aangehad hebben. Ik zou een vreugdedansje hebben gedaan.

Ik kan niet wachtte om te kijken en toch doe ik het. M moet van mij meekijken. Hij heeft de reeks nog nooit gezien. Stel je voor, ik heb een relatie met de man die “Den Bompa” nog nooit gezien heeft.

De avond dat ik Tante José uit Brasschaat – Maria Ter Heide met haar roze sloefkes, Julia die niet van kurk hield, Roger en Achmed terug zie, zal dus een beetje voelen als thuiskomen.

In vorige blogstukjes heb ik jullie vast al vertelt over mijn angst voor auto’s. Correctie mijn angst voor rijdende auto’s en voornamelijk auto’s waarmee manlief rijdt. Het is niet altijd zo geweest, eerlijk gezegd. Ik herinner me de dag dat M. me opbelde om te zeggen dat hij geslaagd was voor zijn rijexamen. Ik stond bijna te springen om samen met hem ongekende gebieden te gaan veroveren in onze auto. De angst is enerzijds gekomen doordat we mijn grote liefde, onze koekendoos verkochten. Laat mij het u vertellen koekendoos was tien jaar oud, knalgeel en inimini, maar tussen hem en mij was het liefde op het eerste gezicht. Er waren weinig dingen waar ik zo gepassioneerd over kon praten als over koekendoos. Er waren nadelen aan verbonden, zo kan je welgeteld één fles water en één fles cola kopen in de supermarkt, want dan zat het autootje vol. Bochten mochten niet te scherp genomen worden, want dan bestond de kans dat je kantelde. En ons bakje kostte geld… veel geld… ongelooflijk veel geld. Als je een autootje koopt voor 2000 euro wil je in het daaropvolgende jaar geen 4000 betalen aan herstellingen. Dus moest koekendoos weg. En in de plaats kregen we een blits zilvergrijs beestje. Hij is ruim, mooi, en ik kan er minstens 12 flessen cola in vervoeren, eigenlijk alles wat een vrouw zich kan wensen in een wagen. Toch bloedt mijn hart als ik een broertje van koekendoos zie voorbij rijden.

Dus de ellende begon, een grote en dure wagen was nu onze eigendom. En het noodlot sloeg toe! We hadden hem nog geen 6 weken en M. deed er een accident mee. Hersteld en wel brengt M. me naar het werk en doen we weer een accident. (Eens mens kan alleen maar blij zijn dat hij niet steeds in fout is.) Zie hier reden 2 voor mijn angst. En ik weet wel waarschijnlijk was het gewoon bad luck. We reden al honderden keren naar zee en terug, het zuiden van Frankrijk was ons zelf niet te ver en dit deden we zonder ongevallen, zonder chauffeurs die boos naar ons toeterde en zonder verkeersagressie die tegen ons gericht was. Maar toch, op dit ogenblik ben ik een beetje panisch.

Dus wat ik u nu ga vertellen komt waarschijnlijk als een shock. Ik ga leren autorijden. Again…..In een ver en duister verleden toen ik net 18 geworden was heb ik het al geprobeerd. Maar ik reed niet graag, probeerde mijn oefensessies steeds uit te stellen en eerlijkheidshalve, mijn papa heeft angsten doorstaan in de zetel naast mij. En toch ligt nu op mijn kast het theorieboek en staat mijn besluit vast. Ik ga het nogmaals proberen.

Er zijn zoveel redenen waarom ik zou moeten kunnen rijden.
- Stel dat er iets met M. gebeurt, dan kan ik hem nog niet naar de spoed brengen. (U weet ondertussen dat ik van doemscenario’s hou!)

- Ik hoef niet meer te wachtte tot M. of papa mij meenemen naar de supermarkt.

- Onze auto die nu elke dag zielig voor de deur staat (M. heeft hem niet meer nodig voor het werk.) dient eens wat meer kilometertjes te slikken.
- Ik haat de bus!
- Lange afstanden worden korter als je met twee kan rijden.
- Vermits ik niet kan drinken zou ik BOB kunnen zijn. Dus ik zou heel veel mensen blij maken met rijbewijs.

- Maar de belangrijkste reden is denk ik toch mijn angst overwinnen. Ik moet en zal als een normaal mens in een auto zitten. Als M. me te bang maakt, dan moet ik het zelf maar doen. Who can you trust, if you can’t trust in yourself.

En nu heb ik een taak voor u beste blog-lezertjes. Een zware taak rust op jullie schouders. Jullie moeten me regelmatig vragen naar de vorderingen van mijn rij-project. Dan kan ik er niet onderuit muizen!

Het is me niet gelukt… mijn goede voornemen om aan onze bankrekening te denken is volledig de mist in gegaan. Misschien herinnert u zich nog wel het volgende blogstukje. We waren vol van onze goede voornemens om niet naar het buitenland te gaan. Neen, dit jaar was er nothing like Belgium voor M & mij. We hadden al alle hippe plaatsen in België opgelijst en we waren het erover eens. Waarom naar het buitenland? Leuke zomersandalen kan je net zo goed kopen in de kapellestraat te Oostende. Exotische oorbellen vind je ook in de matonga wijk, daarvoor hoef je niet naar Marrakesh. Tapas smaken net zo lekker in het centrum van Antwerpen als in Madrid. En Mojitos kan je net zo goed op de Grote markt in Hasselt drinken, Cuba is gewoon een leuk extraatje bij je drankje net zoals borrelnootjes! Op onze lijst stond zo wat elke stad en straat die je terugvind op het spelbord van Monopolie. We voelden ons een beetje als redacteurs van Vlaanderen Vakantieland, ready om het onbekende geboorteland te verkennen. En goed dat het zou zijn voor ons portefeuille!

En toen begon het toch te kriebelen. De nieuwe reisbrochures lagen te blinken in de vitrines. Collega K boekt een reis naar La dolce Italia. Vriendin M. ging Mezze eten en Raki drinken aan de oevers van de Bosphorus. Het begon echt te lonken, langs alle kanten werd er aan ons getrokken. De laatste druppel was een aantrekkelijke reclame van SN… voor 49 euro vloog je bijna rond de wereld. We keken elkaar aan en ineens was de aantrekkingskracht van België verdwenen. Weg waren de goede voornemens. We rekende en herberekende. We droomde al luidop van cava op een zonnig terrasje. Van picknicken op het strand met stokbrood en jamon iberico. Van flaneren op brede lanen en kijken in hippe winkeltjes. Van ’s avonds lang buiten zitten en geen truitje moeten aandoen. Van museum in en uit lopen en me vergapen aan prachtige schilderijen. Van markten bezoeken en genieten van de geur van verse vis en kruiden. Van ’s avonds laat langst de zee wandelen zonder schoenen aan.

We discussieerde, we rekende, we surfte op het internet. We bekeken onze vakantieperiodes en op de achtergrond weerklonk Blof. M. ging thee zetten, want we geraakte er niet uit. We konden de knoop niet doorhakken. Terwijl ik zat te wachtte op mijn dampende kop thee zong Blof dat er niets was in Barcelona. Het licht ging bij mij aan… er was van alles in Barcelona! Alles wat we wouden in een short break. Strand, tapabars, zee, Picasso, Gaudi, hippe winkels, Cava, een ongelooflijk coole bed and breakfast waar we onmiddellijk verliefd op werden bij het zien van de eerste foto’s. Jongens, jongens, hoe hadden we Barcelona al die jaren zo kunnen verwaarlozen!

Ondertussen liggen de tickets in onze schuif. Blof mag dan misschien wel vinden dat er niets in Barcelona is, maar in september maken M. en Alice de stad onveilig. Look out Barcelona!

Op een bepaald forum waar ik regelmatig rondhang en met andere vrouwen die een make-over tot brizilla hebben ondergaan. Neen, laat ik eerlijk zijn, al deze vrouwen (want ja het zijn voornamelijk vrouwen.) voelen aan als vriendinnen. Er hangt echt een fijne sfeer en ik denk dat ik na mijn grote dag toch ook ga blijven hangen. Het voelt als in cyberspace op café zitten. Anyway, deze week werd op dit forum de volgende vraag gesteld: “wat vind je absoluut geweldig aan je mannetje?”

En dat zijn echt een hele hoop zaken!
- Het feit dat hij zonder morren vier keer van plaats wisselt in het bed, alleen maar omdat ik eens wil kijken of zijn kant beter ligt. Eens ik daar lig, besef ik dat de wekker veel te veel licht geeft, dus hup weer uit bed naar de andere kant.

- Hij kriebelt me elke avond in slaap en in de zetel kriebelt hij aan mijn voeten.

- Hij schrikt er niet meer van als ik ’s avonds in bed ineens roep “Een kikker met een wandelstok die de samba danst.” (Ik heb een levendige fantasie.)

- Hij nooit bang is als ik roep dat hij onmiddellijk de keuken uitmoet of dat ik hem mee in de soep draai als gehaktballetje.
- Omdat hij elke morgen de afwas doet, elke avond de tafel dekt en elke week het huis poetst.

- Omdat hij beter strijkt dan ikzelf ooit kan doen.
- Hij is niet de man die grote romantische gebaren zal doen en ook niet diegene die elke dag met bloemen voor de deur zal staan, maar hij kan me echt vertederen met kleine dingen.
- Hij ’s avonds verse fruitsla maakt als ik op dieet ben.
- Het voor hem geen enkel probleem is om 4 uur in de wagen te zitten om naar een bepaalde winkel te rijden.
- Ik altijd van zijn eten mag proeven. (Ik krijg zelf steeds de lekkerste stukjes.)
- Hij is nooit boos als ik mijn chocolademelk of taartje niet opkrijgen. Ik weet op voorhand dat ik het niet zal opkrijgen of er misselijk van zal zijn, maar toch mag ik het van hem steeds opnieuw bestellen.

- Als we gaan winkelen zeurt hij nooit over mijn aankopen. Hij gaat met alles akkoord, zegt nooit dat ik te veel geld uitgeef en draagt gewillig mijn zakken.

- Na een paar keer tijdens een ziekte te roepen dat ik kippensoep van hema wou is hij thuisgekomen met kippensoep van hema!

- Hij vind het niet erg om A. mijn pil te gaan halen B. een familiepak maandverband te kopen.

- Hij snuffelt mij in lingeriewinkels als een volleerde verkoper tussen de BH en de slips en hij heeft een geweldige smaak wat betreft modelletjes. (Dat mijn borsten het niet eens zijn met de modelletjes, geheel ter zijde.)

- Hij maakt de lekkerste pastasaus ter wereld. (Ja zelf in Italië heb ik nog geen lekkerdere saus gegeten!)

- Hij is mijn grootste blog-fan en ook mijn andere schrijfsels verslind hij alsof zijn leven er vanaf hangt.

- Hij kan heerlijk met mij ruzie maken. (Denk slaande deuren, roepen en tieren.)

- Hij maakt in de winter elke avond een lekkere warme bus klaar om aan mijn voeten te leggen.

En voor jullie denken dat ik de perfecte man gestrikt heb… ik kan ook zo een lijst maken over de dingen die ik niet zo geweldig vind. Maar voor een keertje wil ik hem eens echt in de bloemetjes zetten!

Ik wil er vandaag mijn werk van maken om twee stellingen te ontkrachten of net kracht bij te zetten. 2 stellingen waar iedereen in mijn omgeving een eigen mening over heeft.

Ten eerste, vandaag is het donderdag en dan komt mijn poetsvrouw. Ja, ik heb een poetsvrouw. En jij geschokte lezer, doe je mond van verbazing maar al dicht! Ik ben de reacties gewoon. Op regelmatige basis krijg ik deze reacties van buren, vrienden, kennissen en familieleden: “Amaai, een poetsvrouw? Je ziet waar het geld zit!” “Zo jong en al personeel.” “Kunnen jullie dat zelf niet?” Voornamelijk de middelste vind ik steeds weer hilarisch, want personeel dat klinkt inderdaad vreselijk. Personeel klinkt alsof ik een of andere barones ben met een kast van een huis en een lexus op de oprit, die met een veel te schrille stem en een slecht Frans accent roept naar haar “personeel”. Als ik ooit zo wordt, neem ik me onmiddellijk een butler indienst die naar de naam James luistert! Nah! *Steekt kinderachtig tong uit*

Anyway, we hebben in wonderland dus een poetsvrouw en soms is dat een zege! M. en ik hebben ordelijkheid nog niet helemaal onder de knie. Er zijn dagen dat we allebei in een totale vlaag van zinsverbijstering ons huis als een pareltje laten blinken en dan zijn we zo gelukkig. Doodmoe vallen we dan naast elkaar in de zetel en zuchtte we dat we het deze keer echt wel zo gaan houden. Jammer genoeg hebben wij nogal een kort geheugen… We hebben 101 redenen om 40 euro uit te geven aan een huis dat lijkt weggelopen te zijn uit een reclamefilmpje van spik en span! Maar de belangrijkste reden is toch wel gewoon omdat we het verdienen! En daar duld ik geen tegenspraak in!

Ten tweede lees ik af en toe het maandblad van Goedele. Soms koop ik het zelf, andere keren deelt mijn collega haar magazine met mij. Maar en dit is een grote MAAR, het is niet omdat ik Goedele lees dat ik seksverslaafd ben. Ik zie de blikken wel op de bus als ik mijn Goedele opendoe. Ik zag mijn frigide collega haar wenkbrauwen ophalen toen we lustig het boekje doorgaven aan elkaar en ja zelfs mijn ultramoderne oma keek een beetje geschrokken. Want Goedele dat moet wel pagina na pagina over penissen, vagina’s en anale stimulatie gaan. Nu werkt Goedele haar imago soms zelf een beetje in de hand. Deze maand poseert ze bevoorbeeld als sexy pin-up girl op de cover. Zeg nu zelf als je op de leeftijd van Goedele nog zo een lijf had….. ik zou er af en toe toch ook eens mee te koop willen lopen.

Goedele is gewoon een interessant blad. Zo zat ik gisteren op de bus enthousiast mee te knikken met Goedeles stelling dat bejaarden uit de spits moeten blijven. Ik wou zelf enthousiast een kreet slagen toen ze stelde dat er niets zo vervelend is als 100 grijze kopjes in de supermarkt rond half zes ’s avonds. Ja, ook ik vraag me af waarom al die bejaarden niet gewoon tijdens de dag naar de supermarkt kunnen gaan. Ze hebben zeeën van tijd en hoeven echt niet te gaan als een hardwerkende mens snel snel nog iets eetbaar wil verschalken! Een ware “You go girl! “ Zou hier niet misstaan hebben. Vorige maand was ik dan weer compleet onder de indruk van de kindheksen van Afrika.

En natuurlijk staat er seks in. Want Goedele weet als geen ander Sex sells! Daarbij ik ben geïnteresseerd in artikels over seks. Razend interessant vond ik het verhaal over slaven en Meesters. SM not my cup of tea, maar dat betekent niet dat ik er geen leuk artikel over wil lezen.

Goedele is een beetje als playboy, lijkt me. Niemand gelooft dat er boeiende artikels instaan. Wel laat mij het u vertellen, zo veel seks en blote borsten staan er niet in playboy. Nog geen 40% van het magazine draait rond seks en aanverwanten. Vroeger bracht ik af en toe eens een playboy mee voor M. (De tijd voor ik wist dat hij liever de P leest.) Als moderne vrouw zorg je voor wat ontspanning voor manlief. Maar net als heden ten dagen met de P is het vrouwlief die meer in die boekjes leest dan M. zelf. Ik kan u dus uit eigen ervaring vertellen dat ik uit de playboy heel wat geleerd heb over wereldeconomie, hippe cocktailbars in downtown Chicago en lambdaregeling voor het tunenen van auto’s.

Dus bij deze heb ik weer twee vooroordelen de wereld uitgeholpen! Mijn taak vandaag is volbracht!

Het is weer lijstjes tijd. Met het risico om afgeschoten te worden door trouwe lezers die een bloedhekel hebben aan lijstje introduceer ik het 4 dingen lijstje op mijn blog.

Vier baantjes die je in je leven hebt gehad:

- Een kinderdroom die uitkwam, spelen met verse vleeswaren. Ongelooflijk fijn die charcuterie. En ook de oorzaak van verschillende extra kilo’s. Het feit dat mijn collega een echte hardrocker was met lang haar die mijn hart meteen stal tussen de kip curry en de vleessla, zal ook wel meegespeeld hebben bij mijn plotselinge werkvreugde.

- Doodziek van de verrotte prepare en stank van zure gekookte hesp heb ik mijn job bij de beenhouwer ingeruild voor de bakker. Ook niet goed voor de extra kilo’s. Laat mij u iets vertellen, aan het einde van de dag zijn het de winkeldametjes die met alle lekkers naar huis gaan.

- Het beste baantje ooit was als caissière in onze lokale supermarkt. Supergoed betaald (hoewel je dat als student nogal redelijk snel denkt!) makkelijke uren en gratis drinken en chips tijdens te uren.

- Ondertussen afgestudeerd en al 2 jaar op mijn huidige job aan de slag. Misschien geen droombaan, maar de collega’s zijn super. We lijken wel sex and the city met ons tienen!

Vier films die je niet vaak genoeg kunt zien:

- The notebook (het blijft een cliché zwijmelfilm.. maar toch. Elke keer opnieuw zit ik een potje te janken. Volgens mij de enige film die ik in 3 jaar tijd 12 keer heb gezien. Mijn verslaving was zelf zo erg dat M. de dvd heeft laten overkomen uit de US omdat ik niet wou wachtte op de Nederlandse release.)

- De kleine zeemeermin (de eerste disneyfilm die ik in de bioscoop mocht gaan zien. Het was samen met mijn mama in een bioscoop complex dat al jaren niet meer bestaat. Ik blijf het na belle en het beest een van de beste disneyfilms ooit vinden!)

- Pirates of the Caribbean (Johnny Depp!!!! Johnny Depp!! Johnny Depp!! Need I say more?)

- Sex and the city the movie (Ik weet het de serie was beter… maar toch het blijft een geweldige film!)

Vier plaatsen waar je hebt gewoond:

- 24 jaar in de rand rond Antwerpen… eerst aan de ene kant van de straat en daarna aan de overkant.

- Padua Italië… een uitwisselingsproject in het kader van mijn studies.

- Tellen weekends bij M. mee? Hij woonde in de bossen in het Noorden van Antwerpen.

- Ik geraak echt niet aan vier. Of we moesten onze oude caravan waar we elk weekend naartoe trokken in mijn jeugdjaren meerekenen. Als je het me toen had gevraagd ik had onmiddellijk verhuist naar de prachtige heide in Limburg. Zelf nu ga ik er af en toe de sfeer nog eens opsnuiven.

Vier televisieprogramma’s waar je graag naar kijkt:

- Sex and the city. En dan vertel ik er ineens bij dat ik de serie nooit op tv heb gezien. Maar tijdens het herstel van een zware operatie heb ik van M. de dvd box gekregen. Ik ging slapen en stond op met sex and the city.

- Friends, zelf al is het de 100^ste heruitzending ik blijft fan. Er zijn afleveringen bij die ik volledig kan meelippen en toch blijf ik kijken.

- Op dit ogenblik kijk ik naar de smaak van de keyser. Ik ben beginnen kijken omdat ik tot hiertoe alle prestigereeksen van vrt heb gemist. (Stille waters, katarakt etc… het is allemaal aan mij voorbij gegaan.) Dus deze keer gingen ze mij niet hebben! Ik keek! En hoewel de serie eigenlijk ongelooflijk traag verloopt, vind ik het toch wel een leuk reeks.

- Kookprogramma’s. Ik steek ze maar onder één noemer. Alles valt daar onder… SOS Piet, Gentse Waterzooi, De Snelle Hap, Olivers twist, etc

Vier plaatsen waar je op vakantie ging:

Het zijn er echt wel meer dan 4, dus heb een selectie gemaakt van de fijnste vakanties!

- The US of A. Het blijft de fijnste vakantie ooit. Een ideale mix van pretparken, shoppen in Maïmi, cocktailbars. Als ze het me vroegen ik was gisteren alweer vertrokken.

- Tunesië. Ik ben er tweemaal geweest en ik ben verliefd. Weg van de toeristische kustlijn ligt een pracht van een land.

- Parijs. De lichtstad blijft echt hip and happening. De eerste keer dat ik er kwam was ik 12 jaar oud. Ondertussen ben ik al 4 keer teruggeweest en elke keer besef ik weer hoe hard ik die stad gemist heb.

- Vorige zomer heb ik de drome herontdekt. Als klein meisje trokken we altijd naar het zuiden van frankrijk, maar nu was het toch al een 14 jaar geleden dat ik er nog geweest was. Voor het eerst met M. met de wagen opreis. Eten in lokale restaurantjes tussen de werkmannen, wijn proeven (hij dan, niet ik), kuieren over de marktjes. La douce france!

Vier websites die je dagelijks bezoekt:

- Een forum voor toekomstige bruidjes. Supergezellige sfeer en hele fijne mensen leren kennen. Ben zeker dat ik er zelf na ons huwelijk nog langst zal gaan!

- Tales from the Crib. Ik ben al jaren fan van Lilith en bezoek trouw elke dag haar blogje. That girl has it all!

- Het culinair atelier. Ook hier spring ik geregeld eens binnen voor de lekkerste kooktips. Af en toe probeer ik eens een receptje uit en echt waar het is steeds een schot in de roos!

- 101 andere sites zoals flickr (foto’s kijken), HLN (nieuw lezen), Bol (nieuwe kookboeken scoren!), etc

Vier dingen die je graag eet:
- Indische curry’s

- Geroosterde zalm met bearnaise saus met puree!

- BBQ! Eenders wat erop ligt, I love it!

- Pickelchips!

Vier plaatsen waar je liever bent dan nu:
- In New York, met een tiental shoppingbags in mijn handen op weg naar een warme chocolademelk met een marshmallow erin!

- In mijn stoeltje in de tuin, mijn mannetje die de BBQ aansteekt, het zonnetje op ons bolletje en genieten van een lekkere, luie zomerse namiddag. (Ik wil dus niet enkel ergens anders zijn, ik wil ook nog eens in een ander seizoen zijn.)

- In La Boqueria in Barcelona met een bord manchego en ham voor mijn neus.

- Thuis in mijne zetel met mijn fabuleus doggy naast me in de zetel. Goed boek in mijn handen en een lekker warm kopje thee.

Het vlees is zwak. Ik beken dat ik niet kon weerstaan aan de solden.
Ik was nochtans goed vertrokken. We gingen enkel naar de stad voor een nieuwe weegschaal en een kader voor in onze woonkamer. Ik was zelf helemaal overtuigd van mijn standvastigheid. Ik zou door de winkelstraten lopen met mijn blik op oneindig. De schreeuwerige borden zouden me koud laten. De rode en groene bolletjes die riante kortingen aankondigden zouden me niet in verleiding brengen om met geld te gaan smijten. Neen, neen, neen, dit jaar deed Alice niet mee aan de solden.

Ik was echt goed begonnen en de winkels werkte mee. In 70% van de zaken betekenen solden volgens mij ?Haal je oude brol van tien jaar geleden boven en geef er een kleine korting op. Misschien vind je dan wel iemand die gek genoeg is om het te kopen.? Wel, ik ben niet die gek en had na 2 uurtjes winkelen nog steeds niet verkocht.

Ik kwam wel in de verleiding om me te laten gaan in lingerie. En M. deed lustig mee. Als een volleerde lingerie-verkoper haalde hij setjes boven die enerzijds totaal mijn smaak waren en anderzijds ook nog eens mijn maat. Hij vloog in de bijpassende slipjes en combineerde dat het een lieve lust was. Het ging zelf zover dat een dame me aansprak en zei dat ik toch wel geluk had met zo een enthousiaste partner. Ik onderdrukte de neiging om te vertellen dat ze hem nog niet had bezig gezien in een schoenwinkel! (Ik wil ook niet de indruk geven aan toevallige passanten dat mijn hubby totally gay is!) Anyway, Ik begaf me met 12 prachtige setjes naar het veel te kleine en benauwde paskamers. Waar ik tot de ontdekking kwam dat maten tegenwoordig niets meer zeggen. Te grote cups, te kleine cups, perfecte cups, maar snijdende bandjes, kleuren die in het rek zo hemels retro hadden geleken dat ik er bijna van in het zwijm viel, maar nu op mijn lichaam vage enge tekeningen bleken te zijn. 12 prachtige setjes belanden mooi terug in het rek. En de centjes bleven mooi in mijn portefuille. Way to go Alice, dacht ik.

DACHT IK!!! Toen ging het mis. Ik draaide van de afdeling lingerie bij Inno het hoekje om en belanden bij de koffers en de trolleys en toen zag ik dit pareltje. Ik keek naar haar en zij naar mij. Ken je die tekenfilmpjes waarin de hartjes rond het hoofd van het cartoonfiguurtje verschijnen. Zo was het ook gisteren omstreeks half twaalf in de Inno op de Meir. Mensen keken zowaar op van zoveel rondvliegende hartjes.

Eerst probeerde mijn gezond verstand nog de bovenhand te halen. Maar toen liet zelf dat me in de steek. Hoe had ik al die tijd zonder deze hippe trolley kunnen leven? Ik kon nu al enkele redenen bedenken waarvoor ik dit schatje echt wel nodig had. Binnenkort op vrijgezellenweekend. In september voor onze citytrip naar Barcelona. Onze huwelijksreis naar de zee. Misschien zelf voor mij werk.

M. keek toe en zag me verliefd worden. Hij zag mijn weerstand smelten en bekeek de zaak zeer nuchter. Hij keek voorbij de prachtige paarse tinten. Hij keek voorbij het handige, flashy handvatje. Hij zag zelf de schattige wieltjes niet. Neen, hij ritste haar vakkundig open. Bestudeerde of er wel genoeg plaats was voor kledij. Op de wieltjes wel goed rolde, hoewel ik protesteerde dat ik haar dan wel zou optillen. Hij las zelf het garantiebewijsje na. Toen zuchtte hij, merkte op dat er toch echt wel veel korting op was, diepte zijn portefeuille op en gaf mij zijn zuurverdiende cadeaucheques. En om het allemaal nog een beetje beter te maken droeg hij mijn trolleytje tot thuis in zijn armen, want hij wou de wieltjes niet beschadigen!

Een flashy trolleytje rijker, shopverslaafd en gelukkig getrouwd, I am one lucky girl!

Er komt in het leven van elke vrouw een moment waarop je de confrontatie moet aangaan. Een moment waarop je de waarheid niet meer kan ontkennen en je niet meer achter allerlei smoesjes kan verstoppen. Alle vrouwen, dik, dun, lelijk, mooi, oud en jong kennen het gevoel. We hebben er een haat-liefdesverhouding mee. De ene moment hemelen we haar en vooral onzelf op en de volgende moment willen we haar met een topsnelheid van de bovenste verdieping van ons huis naar beneden gooien.

Oohhh reken er maar op dat ze een haar is! Natuurlijk is het een vrouwtje. Enkel een vrouw kan ervoor zorgen dat een andere vrouw uren stijf loopt van de stress alvorens elkaar te ontmoeten. Enkel een vrouw kan er voor zorgen dat een andere vrouw zich nog uren later zit af te vragen waar het verkeerd is gegaan en of deze broek haar billen niet extra in de kijker zet. Enkel een vrouw kan zulks een sadistisch ideetje bedenken.

Mijn vorige was op en top vrouw. Ze was roomwitte en kon vanalles en nog wat. Ze vertelde me hoeveel mijn vet percentage gedaald (of en dat gebeurde vaker gestegen) was. Ze berekende hoeveel mijn botten en spieren wogen. Ze was zelf in staat om te onthouden hoeveel ik de vorige keer woog en geloof me ze liet het niet na om me dat te vertellen, wanneer ik haar weer eens een bezoekje bracht.

Standaard hadden we een "meeting" maandagmorgen eerste werk wanneer ik uit bed stapte. Poedelnaakt hol ik dan naar het toilet om alle overtolige vocht als een sinaasappel uit mijn lijfje te persen. Nogsteeds naakt (en in deze barre tijden ook stijfbevroren) kwamen we elkaar dan tegen in de woonkamer. Ze glimlachte naar mij met haar roomwitte huidje en perfect gestroomlijnde figuur. Er waren weken dat zij en ik een mooi stel vormde. Ze maakte me happy op die vroege wonderlijke maandagmorgende. Morgenden die heel mijn week goedmaakte.... maar ach sprookjes duren vaak niet zo lang. Nog zoiets niemand anders dan een vrouw kan de ene dag je beste vriendin zijn en de volgende dag je aardsrivale!

Anyway, onze relatie is stukgelopen. Vorige week maandag betekende het einde van onze geschiedenis samen. Ze verloochende mij. De eerste cijfers die ze me zo vroeg op de ochtend toonde waren naar mijn bescheiden mening fout....ooh zo fout! Dus verzette ik haar een beetje. En ja hoor, ze wijzigde in de verkeerde richting! Dus nam ik haar mee naar de keuken, de cijfers daalde.... in de badkamer stegen ze terug. M. heeft nog getracht haar leven te redden door nieuwe batterijen toe te dienen, maar het was te laat.

Dus vanmiddag in de stad gingen M. en ik opzoek naar een nieuwe relatiepartner voor mij. We vonden haar bij vandenborre. Ze zat in een mooie roze doos. Het enige wat me werkelijk in haar aantrok. Ze kan eigenlijk helemaal niks extra. Hell guys, ze heeft zelf geen digitale cijfertjes. Ze is een dinosaurusje dat nog werkt met wijzertjes. Dat wou M. al zolang. Mijn mannetje die van technologie en high tec snufjes zijn leven heeft gemaakt wil zelf terug naar het stenen tijdperk. Maar ergens gaf het me ook een goed gevoel toen ik haar uit de verpakking haalde.

Voor een keer zag ik geen naaldhakjes met perfecte ellange benen voor mijn ogen. Ik zag geen modelletjes uit de catalogus van Victoria's secret. Neen, ik zag een mollige bibliotheekbediende die geruststellend glimlachte naar me. Ze knipoogde en vroeg of we elkaar maandagmorgen voor het eerst echt zouden ontmoeten.

Wie weet bloeit er wel een mooie vriendschap tussen mij en mijn nieuwe weegschaal!

Het is een dag voor chocolade en worstenbroodjes.
Een dag waarop je niets liever wil dan warme botjes met een beetje pels aandoen, fabulous doggy zijn gareeltje aanbinden en gaan stappen in het betoverde bos. (AKA het park langst de autostrade)

Geheel ter zijde, heb ik al vertelt dat ik voor fabulous doggy een fabulous gareeltje heb gekocht. Echt, hij is nu the coolste doggy on the block! Wees nu eerlijk, welke hond zou nu niet verwend willen worden met dit pareltje!

Anyway, het is dus echt een dag om een lange wandeling te maken. De bomen hebben een prachtig rein laagje waardoor ze uit winter wonderland lijken te komen. Ik die enkele dagen geleden alle sneeuw en ijs nog vervloekt, raak nu toch een beetje vertederd door al deze pracht en praal van de natuur.

Een lange wandelingen waarna je met blozende wangen, een bevroren neus en tintelende handen terug de warme huiskamer binnenkomt. Daarna een warme kop chocolademelk (zelfgemaakte met een vleugje kaneel) en een worstenbroodje dat lekker lauw is vanbinnen. Zalig de zetel in met fabulous doggy & hubby.

 Jammer genoeg voor mij niets van dat alles. De deadline op het werk dringt. Het kopiemachine heeft besloten vandaag alle werking te weigeren. Mijn dossiers liggen op een hoopje alsof orkaan Katharina er net door is gegaan. Het enige lichtpuntje aan de eindeloze tunnel is de warme erwtensoep met spek en korstjes die ons deze middag opwacht in de bedrijfscafetaria. Laat mij het u vertellen, erwtensoep is aan een ware revival bezig!

En na een dagje zwoegen en genieten van erwtensoep, mag ik de auto instappen met mijn liefste. De stress slaat nu reeds toe. Zullen de wegen wel begaanbaar zijn? Zullen we niemand aanrijden? Zullen we het wel overleven? Heb ik u al verteld dat ik ontzettend neurotisch ben?

Vandaag is de ergste dag van het jaar, voor mij toch. Vandaag moet ik iets doen waar ik een ware grafhekel aan heb. Er zijn honderden dingen waar ik ook een hekel aan heb, maar vandaag toch liever zou doen. Een ganse dag gaan shoppen met mijn schoonmoeder, huppelen over een veld vol bijenkorven, de meir aflopen met de lelijkste schoenen van het universum of de langste file ooit voor de kennedytunnel. Ik zou het met de glimlach doen als ik dan vrijgesteld werd van vandaag.

Ik hoor u denken, wat kan er nu zo erg zijn? Wat oh wat kan ervoor zorgen dat Alice haar prachtige pumps wil verruilen voor lelijke gedrochtjes? Ik zal het jullie vertellen! De nieuwjaarsreceptie van het werk. Hoor ik u daar lachen? Waagt u het te lachen met mijn miserie?

Zal ik u even schetsen hoe een nieuwjaarsreceptie op het werk eruit ziet? Je wordt in de gang reeds opgejaagd om in een veel te kleine ruimte met een veel te grote groep samen te drommen. Aan het hoofd van de kudde staat maxi-baas en mini-baas (hoewel ze qua lichaamsbouw eigenlijk van naam zouden moeten wisselen.) en daar rond de schaapjes. Om de een of andere onverklaarbare reden kom ik altijd aan de andere kant van de zaal terecht, ver verwijderd van elke mogelijke potentiële interessante gesprekspartners.

Een bovenaardse kracht zorgt er steeds weer voor dat ik in de hoek van moeders, de geitenwollensokken, diegene die enkel over het werk kunnen praten en de blazers terecht kom. Ik heb ze zowaar opgesomd in graad van ergerlijkheid.

Laten we beginnen bij de moeders. Ze klitten samen als spaghetti waar je geen scheutje olijfolie hebt aan toegevoegd. En ik, als enige geen moeder ben een makkelijk slachtoffer. Mij kunnen ze nog de stuipen op het lijf jagen en goede raad meedelen. De pas-bevallen moedertjes willen met graagte horrorverhalen met me delen over ingeknipte vagina’s, wenende baby’s tot een stuk in de nacht en een onbestaand seksleven. De vrouwen die al een tijdje aan het moederen zijn hebben minder horrorverhalen, maar kunnen niets anders dan kirren over hun kindjes. “Gisteren at onze Johan zowaar een ganse vitabis koek om daarna zijn handjes af te vegen aan onze zetels.” Alle andere moeders houden hun hoofd schuin, glimlachen en zeggen in koor “aaaaahhhhh”. Ik daarin tegen hou mijn hoofd schuin en beeld mij in hoe twee, kleine, smerige handjes vitabiskoeken over gans mijn licht, stoffen salon zouden smeren. Hierna volgt een lange opsommingen over alle mogelijke kinderziektes, de kleur van kots en uitwerpselen. Ik druip totaal ontmoedigd af naar de volgende groep. Onderweg wordt mij een glas château migraine aangeboden dat ik vriendelijk, maar kordaat afsla.

Ik beland ondertussen in het groepje van de geitenwollensokken. Je herkent hun groepje van kilometers afstand. Begrijp me vooral niet verkeerd. Joviale kerels. Ik wordt onmiddellijk in hun groepje opgenomen en krijg schouderklopjes met de beste wensen voor het nieuwe jaar langst alle kanten. Ik glimlach, knik en geef af en toe kus met de beste wensen aan vast. De kus wordt vergezeld met een vleugje patchouli. Ondertussen beland ik mee in verhitte discussies over wonen in bomen om zo het bos te bewaren, global warming en wereldmuziek. De dame naast mij wil me gerust het patroon van haar rokje mailen, zodat ikzelf aan de slag kan gaan met naald en draad. De langharige wereldverbeteraar naast me raad me aan om dit jaar zeker naar Folk Dranouter af te zakken. Ik probeer hem duidelijk te maken dat modderige velden, ineengezakte tenten en folkmuziek niet echt mijn ding zijn. God, ik ben het type dat rock Werchter op DVD bekijkt!

Ik maak me los van tussen de geitenwollensokken en wordt onmiddellijk aangesproken door een telg van de werkverslaafden.
‘Alice, heb je ondertussen al de kans gehad om dossier y te bekijken?’
Of course, ik zie eruit als de god Vishnu. Ik heb acht armen en 5 hoofden en toen je tien minuten voor dit feestje belde, heb ik onmiddellijk het dossier vastgenomen! *kuch, kuch,kuch*
Van achter een pilaar duikt een tweede werkverslaafde op. ‘Ha ons Alice! De beste wensen hé meisje. Trouwens heb je het mailtje over z al gelezen? Wat denk jij daarvan?’ In mijn hoofd gaat een lampje branden.
Ik lach mijn aantrekkelijkste lach en duw werkverslaafde 1 een beetje vooruit.
‘Ik was hier net met K. over bezig. Ze heeft hier geweldige ideeën over.’
Et voila, een prachtige werkromance is geboren.

Hup naar de volgende groep. De laatste voor ik eindelijk de uitgang heb bereikt. De moed zinkt me tegen een supersnelheid in de schoenen, want van ver hoor ik schrille, damesstemmetjes al gillen dat er dit jaar weer een cruise naar de Bahamas inzit en dan hun echtgenoot voor hun verjaardag een ring met wel 5 diamanten in heeft gekocht. Kijk dit zijn dames die niet onder de indruk zijn van vintage jasje dat je in een hip tweedehands winkeltje hebt gevonden of van een soldenkoopje waar je zomaar eventjes 70% korting hebt op gekregen. Wanneer ze horen dat mijn huwelijksreis naar onze eigen Belgische kust gaat, krijg ik diepe meelevende blikken. Hoewel ikzelf Nieuwpoort vrij mondain vind of vergis ik me? Eentje kan het niet nalaten en vraagt zich luidop af wat er met mij gebeurt is. ‘Ging jij vroeger geen 2 à 3 keer per jaar naar het buitenland op vakantie?’ Ik knik. ‘Ja, dat klopt! Maar we hebben gekocht en we gaan verbouwen. En ja, we gaan ook nog eens trouwen.’ Voor ik het weet krijg ik een vloed van tips over me heen over huwelijksreizen naar Seychellen, Mauritius en Bali. Over cocktails op zonovergoten stranden en sterrenhotels met eigen butlers. Maar ja, dat moet jij allemaal missen, meisje. Wat jammer, hé!’ Ik glimlach, ik knik en ben zo blij dat ik geen eiland moet delen met dames van dit kaliber. Geloof me, I would drown myself!

Eindelijk na een lijdzame weg bereik ik de uitgang. Ik geef mini-baas en maxi-baas een hand, bedank hen voor de fijne receptie en maak me snel uit de voeten. Ik loop door de gangen, vrijheid is in zicht!

Dingen die leuk waren deze week:

* De DVD van Alex Agnew (God, die kerel is ongelooflijk hilarisch. Het was dan ook nog eens een hele lange show. 2 uur pure pret. Ja ja, het was een fijne avond in wonderland. Samen met M. heb ik 2 uur lang geschaterlacht

* Ik heb vorderingen gemaakt met mijn trouwschoenen. Ik kan nu zonder pijn van de achterdeur tot de keuken en terug. This is good news! Tot enkele weken terug geraakte ik nog maar één keer over en weer. Moest ik geen verdere vorderingen maken, zal M. mij de rest van de dag moeten dragen!
* Een pot heerlijke huisgemaakte soep die bijna leeg is. (Een mirakel ten huize wonderland, want meestal dien ik heel veel soep zuur weg te gooien!)
* Mijn collega die me deze morgen begroeten met “Hej Suske”.
* Twee liedjes van Blof op mijn GSM (instant happiness: harder dan ik hebben kan en omhels me dan.)

* De voorbereiding van mijn vrijgezellenweekend in Hasselt. De plannen zijn wild en de tijd begint te korten. Vandaag liet ik me helemaal gaan in de smaaktest en wat blijkt dat testje is nog correct ook. Ze raadde me aan om zeker zoete streekproducten te proberen tijdens onze smaakwandeling door de stad. Nu nog opzoek naar hippe winkeltjes en een gezellig restaurantje en het weekend kan niet meer stuk. (Tips over Hasselt zijn welkom tot 18/02… daarna kan je me daar vinden in een Mega Mindy outfitje met bunny oortjes!)

dingen die minder leuk waren deze week:

* te pikante curry gisterenavond. Wie had ooit gedacht dat de aanduiding “hot” wil betekenen dat je verandert in een draakje dat lustig vuurspuwt in alle mogelijke richtingen. M’s haar is enkele centimeters korter nu. Ik heb het weg geschroeid!
* Het ondenkbare is gebeurt. Mijn laptop heeft zijn geest gegeven. Ik ben compleet afgesloten van de wereld. Ik moet mijn blogjes posten van op het werk! Dit is toch complete anarchie?
* De herstelman van de laptop vertelde me doodleuk dat de reïncarnatie van mijn trouwe beestje me meer dan 400 euro zou kosten!
* Ik dien een nieuwe laptop aan te kopen en SNEL! Mijn avonden worden opeens gevuld met boeken lezen en tv kijken. God, stel je voor dat ik binnenkort effectief een sociale activiteit zou moeten ondernemen?
* Dit bovenstaande is voor diegene die het niet begrijpen “sarcastisch” bedoelt. Enkele laptop vrije dagen zijn fijn. Maar hoe vaak heb ik niet gedacht: “Ik moet nog naar de ceremoniemeester mailen.” “Ik moet dringend kijken of de loodgieter ons als heeft geantwoord.” En dan komt de ijskoude douche neer… ik kan niet op het internet! Ik kan mijn huishouden niet serieus rechthouden!
* In delhaize waren de indische hapjes niet beschikbaar. Een winkelbediende met een veel te schrille stem maakte me duidelijk dat deze tijdens de feestperiode uit de rekken verdwijnen. Hallo, we zijn 7 januari. Welke feestperiode? *waar zijn mijn overheerlijke indische hapjes!!!!*
* ik ben verliefd op dit schatje, maar jammer genoeg hebben we er geen centjes voor. We’re pour, you know!
* sneeuw maakt mijn leven ondraaglijk,levensgevaarlijk en koud. I just don’t see the fun in it!

* very cute “fuck-me-bottekes” die ongelooflijk veel pijn doen aan mijn voetjes!

Ik ben het kind in mij aan het kwijt raken.
Toen ik gisterenmorgen de rolluiken omhoog trok was ik niet blij. Vorig jaar zou ik als een bezetene naar achter zijn gehold om half naakt en met blote voeten een vreugdedansje door de tuin te gaan maken. Ik zou pas na enkele boze blikken en waarschuwingen van M. mijn schoenen en kleren hebben aangetrokken om me onmiddellijk terug op de sneeuw te storten. Overenthousiast zou ik mijn fabulous doggy uit zijn warme dekentje hebben gerukt om samen met mij the meest fashionable sneeuwmannen te maken.

Gisteren was het echter a whole different story. Ik stond aan de raam te zuchten. De straat was wondermooi… voor eventjes, want het zou maar enkele tellen duren alvorens alles zou veranderen in een bruine smurrie. Nog veel erger, het zou niet zolang duren alvorens alles in een grote ijsspiegel zou veranderen en de baan een helse rollercoaster zou worden waarin ons auto-tje een speelbal zou zijn.

Van alle dagen net vandaag. De dag dat M. en ik gingen soldenshoppen. We zouden op jacht gaan naar behangpapier dat er voor zou zorgen dat onze donkere slaapkamer een hemelse lichte plaats was waar je in complete Feng Shui stijl tot rust zou kunnen komen. We zouden ons volledig laten gaan in het kleurenassortiment van Levis om de ideale tinten te selecteren voor onze achterkamer. Retrokleuren en hippe tinten zouden ervoor zorgen dat onze nu bekende stal omgetoverd zou worden in een walhalla voor the hip and famous. Ik zag het zo voor mij. Vandaag zou de dag worden dat mijn innerlijke Debbie Travis volledig voldaan zou zijn.

Achter mij keek M. nu ook naar het witte tapijt kijken en mompelde iets in de trant van “hier kunnen we echt niet door met de wagen.” Wil het net lukken dat wij in het enige stuk Antwerpen wonen waar strooiwagens ofwel nog niet zijn uitgevonden of niet komen.

Dus werd onze dag helemaal anders ingevuld als verwacht. Zo bracht ik enige tijd door met beslissen welke schoenen ik zou aandoen om me toch even in dit hondenweer te wagen. Een mens moet toch eten! Geen van mijn geliefde paar schoenen leek geschikt om de bittere kou en de bijtende kracht van het helse zout te weerstaan. De ene was te frêle. De andere te mooi. Nog andere hadden te fijne hakjes en zouden me een valpartij hebben opgeleverd. Het werden uiteindelijk afgrijselijk lelijke bruine schoenen met diepe groeven. Ik kan me echt niet meer herinneren in welke vlaag van zinsverbijstering ik dit paartje gekocht had. Ik vermoed in een strenge winter, want ze waren perfect sneeuwproef!

De rest van de dag brachten we binnen door. We kapte stenen van muren en we waste de keuken volledig uit. Ons huis is zowaar een plaatje van properheid! (In schril contrast met de bruine smurrie die buiten aan onze deur ligt aan te vriezen!) Wij lagen ’s avonds echter uitgeput in de zetel. Niet van de onmetelijke sneeuwpret, maar mijn innerlijke Debbie Travis was voldaan. En dat maakt een mens zijn dag goed!

 Ontdekkingen van 2008

* Indische currypasta's van pataks (the best in town.... dank u Jamie Oliver voor deze tip. This girl owns you one!)
* Matroesjka's (jaren na de rest van vlaanderen heb ik me aan de dvd reeks van seizoen 1 gewaagd... and I loved it.)
* Blof (ongelooflijk dat ik deze kerels al jaren niet ken!)
* Alex Agnew en Thomas Smith (weer kerels waar ik in 2007 het bestaan niet van kende en in 2008 niet genoeg van kreeg.)
* Kruistocht in spijkerbroek speelt zich niet af in het dorpje spijkerbroek. (Voor mezelf zowat de ontdekking van het jaar! Wat zeg ik, van dit decennium)
* Alcoholvrije stassen (mijn partybuddy doorheen de feestdagen.)
* Flannelen dekbedden (met een slaapkamer waar de temperatuur durft te zakken tot -2 een absolute must!)
* hoe te leven met kort haar...(jaja, het eens zo lange haar is gone...gone...gone...)
* De grote van onze digi-record. (er staan zelf nog films van december 2007 op de schijf en nogsteeds kan ik dingen opnemen.)
* A classic black dress is always good! (2008 het jaar waarin Alice de rest van de wereld volgde en een zwart jurkje kocht.)

En u hebt u nog iets fijn ontdekt in 2008?