14-05-10

Alice zag het niet

Iedereen zei het me, maar ik geloofde hen niet.
Lachte het weg en zei dat ze niet wisten hoe het echt zat.
M. zei het me en ook hem geloofde ik niet.
Hij was bevooroordeeld.
Mijn moeder zei het me, maar haar geloofde ik al helemaal niet.
Wat wist zij ervan?

En dan.. poem pats.. blijken ze verdorie allemaal een voor een gelijk te hebben.
Wordt iets dat zo ontzettend simpel leek, iets heel erg ingewikkeld.
Wordt het kleine witte wolkje aan de hemel een voorjaarsstorm.
Huppel ik niet meer door de straten, maar sta ik met mijn rug tegen de muur van een immens gebouw gedrukt.

Maar ik doe het niet meer.
Ik zal er niet meer om lachen... want ik weet dat het zo simpel niet meer is.
Ik zal er ook niet meer om janken... want het raakt me niet meer.
Wat ik dan wel zal doen?
Geen idee......... absoluut geen idee...
Maar he, M. has got my back.
So I ll be fine!

Thanks baby, for being so patient.
For being so understanding.
For seeing what I could not see.
And for accepting it all and not demanding anything.

13:04 Gepost door Alice in Just Alice | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Not demanding anything, wow, that's just fine!!

Gepost door: Danique | 14-05-10

Wat is er gebeurd? Hoop dat je er snel doorheen raakt, je hebt me dunkt echt geluk met je ventje!

Gepost door: LJ | 16-05-10

De commentaren zijn gesloten.