28-07-10

Alice gaat shoppen voor een nachtlampje

Zoals ik in mijn vorige blogpostje al zei heeft M. dus nieuw werk. En dat nieuw werk brengt ook heel wat mee voor ons priveleven.
Want M. werkt vanaf nu in shiften. Heel weinig vroege shiften, bijna allemaal late en nachtshiften.Voor ons een hele aanpassing, maar ook voor fab doggy. En voor mij. Want nachten.... ik ben nog nooit alleen geweest 's nachts.

Als vroeger mijn ouders op vakantie gingen, dan sliep M. gewoon bij mij.
En als M. eens niet kon dan sliep ik op de sofa bij bomma en bompa.
Nadat we zijn gaan samenwonen heb ik nog maar 2 nachten doorgebracht zonder M. aan mijn zijde, maar steeds met andere mensen rondom mij.
En nu dus opeens nachten werken.

Ik zie ertegen op en dat heeft heel veel te maken met mijn angst voor het donker.
Ik ben zelf bang in het donker als M. thuis is.
En nu wacht dus die lange nacht op mij.
Neen, ik ben niet bang voor inbrekers. Rolluiken dicht, sloten op de deur en twee waakhonden naast me in bed.
Hoewel waakhonden... die twee rakkers zijn banger in het donker dan ikzelf ben.
Neen, ik ben bang voor dingen die ik niet kan zien.
I know... het is ongelooflijk kinderachtig en absoluut niet rationeel.

Maar het is er dus wel...
... en daarom gaan we dit weekend shoppen bij premama.
Een nachtlampje gaan we kopen voor mij, want ik weet nu al dat ik het niet zal aankunnen om in volledige donkerte te zijn.
Na wat zoeken op internet vond ik een nachtlampje dat 12 uur kan branden zonder warm te worden.
Dus daar gaan we dit weekend eens een kijkje naar nemen.
En ik trek me op aan de woorden van een collega. Haar echtgenoot moest ook opeens met nachtdiensten werken en dat viel haar erg zwaar.
De eerste drie maanden bengelde de traantjes regelmatig over haar wangen, nu 12 maanden later vind ze het soms al vervelend als hij met de vroege staat.
Want een groot bed voor haar alleen vind ze redelijk geweldig.
Maar jij, zij heeft mijn panische angst niet. Zij ziet misschien niet in elke schaduw in de kamer iets wat haar de stuipen op het lijf jaagt.
We'll see how it goes, I ll keep you tuned!

Commentaren

Niet kinderachtig, hoor! Een vriendin van mij heeft er ook last van. Allé, het is al veel verbeterd. Ik ben ooit tot 2 u 's nachts bij haar blijven zitten babbelen, zodat ze daarna nog maar 2 uurtjes alleen thuis moest zitten tot haar ventje er was (die trouwens gewoon gaan feesten was). Zij sliep trouwens altijd op de zetel als haar ventje uit was en ging dan samen met hem naar boven. Want boven alleen in bed had ze nog meer schrik.

Gepost door: Birsen | 29-07-10

De commentaren zijn gesloten.