05-08-10

Alice en A'dam

Heb ik jullie eigenlijk al eens verteld over een van mijn beste maatjes?

A’dam leerde ik meer dan een jaar geleden online kennen. Ik liep rond in de vorm van een elfje en hij ook volgens mij. We werden aan elkaar voorgesteld door een gemeenschappelijke game kennis.
En hoewel ik zelf heel weigerachtig sta tegenover “online vriendschappen” en iedereen altijd waarschuw over de gevaren ervan gebeurde er toch wat er in al die jaren op internet nog nooit gebeurd was. We hit
it off van moment één.

 

En tja hoe gaat dat dan? Eerst een beetje chatten via het spel.

Dan de vraag “he zit je op facebook?” (Die kwam van mij want ik wou nu eindelijk wel eens weten met wie ik vele avonduurtjes doorbracht.)

Daarna een eerst voorzichtige mail… “Ik zag je emailadres op facebook.”

Nog wat later “zullen we gsm nummers uitwisselen?” met als gevolg een eerste voorzichtige sms.
En dan op een avond opeens zijn naam op mijn telefoonscherm en ik met mijn telefoonangst die veel zin had om de gsm uit het raam te gooien.

Ondertussen vliegen de emails een ganse dag over en weer, wordt er druk gesmst als we geen pc voorhanden hebben om te mailen en eens thuis online chatten we erop lossen. Tja en wanneer een van ons beiden er de nood aan heeft dan bellen we. Want zijn stem horen is toch net iets anders dan zijn woorden lezen.

 

En elkaar echt zien… dat komt eraan hoor. Maar bijna 300 kilometer overbruggen… tja dat doe je niet zomaar eventjes.

 

En toch… soms wou ik uit de grond van mijn hart dat hij een meisje was. Want dat zou de zaken verdomt minder moeilijk maken.

Minder moeilijk met M. die vaak stikjaloers toekijkt en het allemaal niet zo goed begrijpt. Hoewel als ik de naam Niels laat vallen dan knikt hij en begrijpt hij het een beetje denk ik.

Minder moeilijk omdat hij nauw eenmaal een jongen is.. en jongens en meisje… tja die zijn “biologisch” wel bedoelt om niet gewoon vriendjes te zijn. Het kan wel maar je wandelt altijd op die dunne grens he.

En het zou ook nog eens minder moeilijk zijn als hij niet zo een verdomd lekker ding was.

Ow en als hij geen Nederlander was… of heb ik jullie dat ook nog niet vertelt? Dat ik een ding heb voor Nederlanders? (M. heeft me dit weekend moeten tegenhouden om de winkelbediende van AH niet te bespringen.)

 

Maar buiten dat het dus soms een beetje moeilijk is, ben ik dol op A’dam en ongelooflijk dankbaar dat mijn maatje is.

10:31 Gepost door Alice in Just Alice, Vrije tijd | Permalink | Commentaren (2) | Tags: a'dam, vriendje, wow, maatje |  Facebook |

Commentaren

heerlijk toch zo iemand waar je kan bij gaan uithalen indien nodig, ik kan dat enkel bij mijn ventje, maar die voldoet ook wel :)

Gepost door: Wendy | 05-08-10

Aangenaam verrast hoor ! Toch nog ne keer een blog buiten het gewone...

Gepost door: anima negra | 06-08-10

De commentaren zijn gesloten.