23-09-10

Alice en het reisverslag deel 4

Donderdag:

 

M. was jarig! Dus maakte ik hem wakker met drie dikke zoenen en een welgemeende “gelukkige verjaardag”. Na lang wikken en wegen besloten we vandaag een bezoekje te brengen aan Fontaine de Vaucluse. Afgeraden door verschillende gidsen en kennissen wegens “te toeristisch” en “niets te zien” besloten we ons er toch aan te wagen.

We kwamen rond een uur of negen aan in een bijna verlaten dorp waar de winkeltjes nog maar net hun stalletjes begonnen uit te stallen. Bij de parking stond aangegeven dat we 3 euro moesten betalen, maar we zagen nergens een betaalautomaat of een parkeerwachter.

Naast de rivier de Sorgue loopt een aangenaam, schaduwrijk wandelpad tot aan de zogenaamde “Fontaine”. Vermits we zo vroeg waren was het er heerlijk rustig en kon fab doggy zich heerlijk uitleven in de rivier. M. maakte zich wel wat zorgen over de natte hond die in zijn auto zou moeten, maar toen we hem heerlijk in de rivier zagen rollen besloten we er samen met hem van te genieten en hem gewoon te laten doen. Na een korte klim kwamen aan het einde van de wandelweg. Van daaruit zie je enkel een grot, maar niet de eigenlijke bron. Angsthaasje dat ik ben besloot ik niet over de reling te klimmen en dan maar gewoon een foto te nemen van de ingang van de grot. Rondom ons klommen alle andere toeristen natuurlijk wel over de omheining om een kijkje te nemen aan de bron. Op de wandeling terug merkte we dat het behoorlijke drukker werd en lieten we fab doggy nog eens lekker ravotten in het water. De zon scheen ondertussen zo hard dat hij helemaal droog was eens we terug aan de auto waren. Daar bleek trouwens dat we behoorlijk wat geluk hadden gehad want nu was de parkingwachter wel aanwezig en moest iedereen betalen om de parking op te mogen. Kennelijk moet je pas vanaf 9 uur betalen. Wij hadden dus even fijn gratis geparkeerd, want wees eerlijk 3 euro is behoorlijk veel geld om ergens te staan toch?

Een kort bezoekje aan de supermarkt leverde ons een lekkere lunch op van baguette, brie, tomaten en een lekker flesje rose.

In de namiddag besloot M. terug te rijden naar de cave die we de dag daarvoor bezochten opzoek naar de rose wijn die we in de taverne dronken. Ikzelf had echter meer zin om aan het zwembad te rusten met de hondjes.

Bij terugkomst was de echtgenoot lief gewapend met flessen witte wijn en de felbegeerde rosé! Ik had ondertussen bij wijze van aperitiefhapje de courgettebloemetjes gevuld met geitenkaas en kruid en deze gegratineerd in de oven.

 

Vrijdag:

 

Onze laatste dag in de vaucluse en ik wilde erg graag nog eens naar l’isle sur la sorgue. Dus daar hielden we als eerste halt. Gezellig langst het water kuieren en een kopje warme chocolademelk drinken op het dorpsplein. Het doel van vandaag was een kramieken krekel te vinden voor aan ons tuinhuisje te hangen. Jammer genoeg was deze niet te vinden hier, maar ik kocht wel enkele kookboeken met typische Provençaalse recepten.
Vermits we nu al bijna een week op amper 3 kilometer van Gordes verbleven werd het toch wel hoog tijd om ook een bezoekje te brengen aan ons “thuisdorpje”. Gordes is echter razend toeristisch en dat merk je ook aan alles. In een souvenirwinkeltje vond ik mijn felbegeerde krekel, jammer genoeg 4 euro duurder dan elders, maar vermits het de laatste dag was kocht ik hem toch maar. In de kleine dorpskruidenier kocht ik echter erg goedkoop, heerlijk ruikende herbes de provence gemaakt op een boerderij uit de omgeving. Rond het middaguur gingen we opzoek naar een restaurant dat we niet onmiddellijk als “toeristenval” konden bestempelen. Op goed geluk gingen we uiteindelijk een italiaanse restaurant een stukje buiten Gordes binnen dat helemaal achterin een steegje verscholen lag. Een erg goede keus bleek later!

Het restaurant was compleet verlaten, dus konden we kiezen waar we gingen zitten. De ober bracht onmiddellijk water voor fab doggy die een tukje deed op de koele stenen. De kaart was niet heel uitgebreid, maar later zou blijken dat alles krakend vers was en uitermate smakkelijk. M. starte de maaltijd met een carpaccio met basilucumdressing en een salade van rucola met zongedroogde tomaatjes en ik nam antipasti van de chef. Het bord dat ik kreeg voorgeschoteld was enorm. (Gegrilde groenten, bruscetta met olijventapenade, bruscetta met versgemaakte mascarpone, mozzarella met pesto en gegrilde tomaatjes, inktvis in een licht pikante tomatensaus, een salade met een frisse citroendressing en enkele schijfjes ham en salami.). Daarna volgde onze hoofdschotels. Ik genoot van een baskische kip met rijst en M. at een van de beste risotto’s die ik ooit geproefd heb. De textuur was echt helemaal correct, heerlijk zacht, romig met een zachte parmezaan smaak. Ik was erg jaloers op zijn bord, maar gelukkig liet de lieverd me een aantal keer proeven.
De gezelligheid werd echter verstoord door 15 Amerikanen die zeer luidruchtig het restaurant binnenvielen en vlak bij ons kwamen zitten. De decibels gingen de hoogte in en zelf de restauranteigenaar zuchtte diep en mompelde tegen ons in het Frans. De Amerikanen sloegen echter helemaal in paniek toen bleek dat de ober enkel Frans sprak. M. en ik hadden echter de tijd van ons leven om hen de Franse gerechten te horen uitspreken op zijn Amerikaans.
Omdat het eten zo goed was meegevallen wouden we ook nog graag een dessertje bestellen. Dit moesten we echter luid tegen de ober roepen om boven de groep uit te komen. We kregen echter waar we om gevraagd hadden. M. een hemels luchtige tiramisu en ik vers gedraaid ijs.

Daarna betaalde we de rekening en vluchtte weg uit het nu wel erg lawaaierige restaurant. Op de weg naar buiten botste we op andere klanten die onmiddellijk omdraaide bij het horen van zoveel geroep. En voor jullie denken dat ik iets tegen Amerikanen heb… helemaal niet. Ik heb zelf Amerikaanse familie en de USA is nog steeds mijn favoriete vakantiebestemming.

Daarna keerde we terug naar het villa’tje om aan de eindschoonmaak te beginnen en nog te genieten van de laatste zonnenstralen van die dag.

 

Zaterdag:

 

Om half zes ging de wekker en werd het hoog tijd om de laatste spulletjes in de auto te laden. Op weg daarheen kwam ik in de woonkamer weer een schorpioentje tegen dat kennelijk opzoek was naar een koel plekje om zijn dag door te brengen.

Op de terugreis hadden M. en ik echter last van een serieuse eetkick. Met ons tweetjes aten we:

-          2 croissants

-          3 zakken chips (kaaschips, chorizochips en dorito’s)

-          12 mentosjes

-          5 kauwgommen

-          4 broodjes

-          3 napoleonsnoepjes

Eens terug thuis besefte we maar al te goed dat we van hoogzomer in herfst terecht waren gekomen. Langst de andere kant waren we allebei wel blij om in ons eigen bedje in slaap te vallen. Er gaat echt niets boven je eigen matras.

Commentaren

't Is altijd eventjes aanpassen eenmaal terug van vakantie, maar er gaat idd niets boven je eigen bed! Een gevoel dat ik heb moeten missen aangezien mijn nieuwe bed nog niet helemaal "eigen" is maarja... Ook pijnlijk om van de zomer zo definitief in de Belgische herfst terecht te komen! Knopje omdraaien!

Gepost door: LJ | 24-09-10

De commentaren zijn gesloten.