25-09-10

Hersenspinsel

Binnen exact een week hoop ik met A'dam aan een tafeltje te zitten met een biertje en gewoon in zijn ogen te kunnen kijken.
No more skype, no more mails, no more sms'jes... gewoon elkaar eens kunnen aankijken terwijl we praten. En ja, elkaar ook eens kunnen aanraken. Want een knuffel daar begin ik nu toch wel een beetje naar te verlangen na al die maanden.
Om maar te zeggen... ik tel af... en de week gaat te lang lijken en de dagen gaan langer lijken dan 24 uur.
En langst de andere kant gaat ze ook te snel gaan en gaat 24 uur te kort lijken.
Want hoe erg ik er ook naar uitkijk... ik ben ook doodsbang.
Ik ben zo bang me te erg te binden.
Ik ben zo bang hem even geweldig te vinden in het echt als ik nu doe.
Ik ben zo verschrikkelijk bang om gekwetst te worden.
Nils is het enige wat er door mijn hoofd spookt. Ik heb in al die jaren niemand toegelaten. Ik had een torenhoge muur opgetrokken. Ik had pijn genoeg gehad en ik zou het nooit meer toelaten. Niemand, maar dan ook niemand zou mijn burcht innemen. Vertrouwen betekent in zoveel gevallen ook zoveel pijn en teleurstelling.

En dan was er A'dam die de muur neerhaalde, maar er dan ook de gevolgen van moet dragen.
Hoe dichter volgende week komt hoe harder ik hem van me wil afduwen. Hoe erger ik wil roepen "Neen ik kan het niet.... ik kan het echt niet. Ik ben hier niet klaar voor." En dan duw ik hem ook effectief weg. Ik wordt ijskoud en geef geen kik... ik keer in mezelf en wordt razendkwaad. Ik projecteer het op hem, maar weet dat het eigenlijk op mezelf gericht is. En niet alleen op mezelf... maar ook op Nils.
Gisteren was de allereerste keer dat ik durfde denken "jij hebt me dit aangemaakt. Jij hebt ervoor gezorgd dat ik mijn gezond verstand niet meer gebruik. Godverdomme Nils en waarom...."Het was de eerste keer in jaren dat ik boos was om wat er gebeurt was. Hij heeft echt littekens achtergelaten. Hij heeft verdomme besloten weg te gaan en niet gedacht aan wat voor een ravage hij achterliet. Hij heeft niet gezien wat hij kapotmaakte. Ik had gisteren de energie niet om te denken dat "hij koos voor zijn geluk", "dat hij het zo wou",  "dat ik niet egoistisch mocht zijn". Voor een keer wou ik egoistisch zijn. Voor een keer wou ik gewoon eens denken dat hij een gigantische klootzak was die heel veel mensen heel veel pijn heeft gedaan. Zijn moeder, zijn zus en mij.

En M. die keek het met lede ogen aan . Die zag dat A'dam en ik een "uitval" hadden, die zag me in de woonkamer van mijn ouders in tranen uitbarsten tussen de ballonen. 
En op dat moment brak ik nog een beetje meer... omdat het allemaal al niet zo simpel is voor hem. Omdat zien dat je vrouw zo close is met een andere man, waarschijnlijk een van de moeilijkste dingen is die hij ooit heeft gedaan. Omdat mij horen praten vol liefde over Nils makkelijk is omdat hij er niet meer is en ook nooit meer komt. Omdat er geen bedreiging is. Omdat het een afgesloten hoofdstuk is. Maar me met bijna diezelfde intensiteit horen praten over een zeer levende en zeer aanwezige man.... het is iets waar ik hem eeuwig dankbaar voor zal zijn.
Hem horen zeggen dat ik te hard was. Dat ik teveel mijn best deed om weg te duwen... en beseffen dat hij gelijk heeft. Beseffen dat ik enkel wegduw omdat het alles is wat ik kan. Wat ik ken en wat ik weet. Beseffen dat ik enerzijds bang met om te veel naar Nils te zoeken of toch op zijn minst naar wat ik had met Nils. Beseffen dat ik bang ben om dat niet te vinden, maar ook om het wel te vinden.

Ik kan maar een ding vragen aan zowel M. als aan A'dam, je hoeft het niet te begrijpen. Ik begrijp dat jullie het niet kunnen begrijpen. Maar probeer geduld met me te hebben. Ik vecht al met mezelf... laat me aub niet ook nog tegen jullie moeten vechten. Ik weet dat ik veel vraag. Ik weet dat ik soms onredelijk ben. Maar heb even geduld en kijk er door aub. 

12:33 Gepost door Alice in Just Alice, Liefde | Permalink | Commentaren (1) | Tags: nils, a'dam, m. |  Facebook |

Commentaren

K ben reuze benieuwd haha!

Gepost door: christa | 28-09-10

De commentaren zijn gesloten.