19-01-11

Alice en de dozen

Het begint er op te lijken dat belangrijke vriendschappen eindigen met een doos geleverd door de post.

 

Enkele dagen na het overlijden van Nils kreeg ik een kleine doos bezorgt door de post. Een doos die versiert was met stickertjes van dolfijnen en bloemetjes. Een doos die bijna drie weken onaangeroerd onderaan mijn kast heeft gestaan. Bijna drie weken zat ik op mijn bed met de deur van de kast open naar de doos te starren. Ik was enerzijds niet klaar om de doos te openen en te zien wat hij me nog gestuurd had. Anderzijds betekende de doos openen de plakband die hij had aangeraakt kapot doen, het deksel optillen dat hij gesloten had. Nu was de doos zoals hij ze had afgegeven. Een van de enige dingen die was zoals hij ze had achtergelaten.

Uiteindelijk heb ik de doos opengedaan hoor. Omdat een ongeopende doos, ook maar een ongeopende doos is en ik er bijna 100% zeker van ben dat Nils me geen lege ongeopende doos gestuurd had.

De inhoud van de doos waren enkele spulletjes die kennelijk nog bij hem hadden rondgeslingerd en daarbij honderden post-its met “levenswijsheid”. Dingen die hij vond die ik moest weten en die hij niet meer zou kunnen leren. Ik heb ze die avond allemaal een voor een gelezen en daarna de doos terug onder in mijn kast geschoven. Om ze enkele maanden later te verbranden. Ja, daar heb ik eerlijk gezegd wel spijt van nu zoveel jaar later. Bijna evenveel spijt als het feit dat op de brandstapel ook al onze foto’s en brieven verbrand werden. K. en ik dachten toen dat het helend zou werken. Loslaten en laten gaan. Bevrijdend. Nu zoveel jaar later weet ik dat er niets is wat je kan bevrijden en eerlijk… dat er niets is om me van te bevrijden.

 

Gisteren kwam een tweede doos met post, deze keer uit Nederland. Ook om spullen terug te geven. Dit keer een boek dat A’dam van ons leende toen hij in België was. Het was het enige wat nog rechtgezet diende te worden alvorens onze vriendschap als definitief afgesloten zou worden beschouwt.

Ik kwam binnen van het werk en de kleine vierkante doos staarde me aan van op de tafel. Ik heb ze even kort aangeraakt en heel even naar gekeken, met de gedachten “weer een doos”. Deze keer geen briefje, geen bedankje, niks… alleen het boek dat we graag terug wouden.

Ik heb de doos even vastgehouden, geglimlachend en ze dan op de hoek van de tafel gezet. M. zou zijn boek wel terug opbergen. Geen tranen, geen pijn, gewoon een glimlach. En ik besefte dat deze doos anders was. Dat de eerste doos met de honderd post its me inderdaad iets had geleerd.

Nils leerde me om pijn te hebben en je hoofd recht te houden. Om te relativeren en mijn energie te richten op zaken die echt belangrijk zijn. Nils heeft me uiteindelijk geleerd dat de tweede doos binnen een aantal weken vergeten zal zijn.

Ow en Nils heeft me ook het volgende geleerd via een roze post it “Maak werk van M!!!!!!” Beste advies ooit.

08:41 Gepost door Alice in Just Alice | Permalink | Commentaren (2) | Tags: a'dam, nils |  Facebook |

Commentaren

Dat is een heel ontroerend postje Alice, ik krijg er even kippevel van en ik kan me best inbeelden dat je spijt hebt dat de doos verbrand is en de je post-its niet meer kan lezen, maar gelukkig heb je er toch de meest belangrijke van onthouden !
groetjes
Christa

Gepost door: christa | 21-01-11

Beste blogger,

Om jou als VIB te verwennen, hebben we visitekaartjes laten drukken met de url van je blog erop. De visitekaartjes liggen klaar bij ons, we moeten ze enkel nog verzenden.

Kan je ons jouw volledige naam en adres toesturen naar dennis.blogs@belgacom.be, dan worden de kaartjes zo snel mogelijk naar jou toegestuurd : )

Met vriendelijke groeten,

Dennis van Skynet Blogs

Gepost door: Dennis van Skynet Blogs | 26-01-11

De commentaren zijn gesloten.