31-01-11

Challenge 2: Mijn eerste liefde

Mijn eerste echte liefde? Dat is en blijft M.

Natuurlijk kuste ik voor hem wel eens een jongen. En ja, ik heb zelf verkering gehad voor ik M. leerde kennen. Maar liefde… neen die is er altijd alleen voor M. geweest. En het was dan nog liefde op het eerste zicht.

 

Zoals ik in mijn vorige blogstukje reeds vertelt heb zag ik M. de eerste dag op de nieuwe middelbare school. Ik stond helemaal in het hoekje van de inkomhal en hij stond over mij. Ik kan na tien jaar nog steeds perfect zeggen hoe hij eruit zag. Ik kan zelf als ik mijn ogen sluit nog altijd naar dat moment teruggaan. Dat staat zo in mijn geheugen gegrift… maar het is die dag en het volgende jaar bij staren gebleven. Hoewel ik een van mijn vriendinnen op hem heb afgestuurd om te vragen wat zijn naam was. M dus… in mijn schoolagenda van dat jaar staat in rode alcoholstift zijn naam met een groot hart er rond geschreven. Ik geef toe ik was een beetje geobsedeerd. Want tijdens elke pauze speurde mijn ogen de refter en de speelplaats af om hem te lokaliseren. Het was dan ook door mijn stalkerig gedrag dat ik zag hoe hij werd in elkaar geslagen door een klasgenoot in de refter en het was door datzelfde stalkerige gedrag dat ik de dag daarna nonchalant kon vragen of alles oke was. De eerste woorden… en dan weer niets.

Tot de jaarlijkse schoolquiz, waar een van mijn vriendinnen me mooi liet stikken en ik dus helemaal alleen terecht kwam. Needles to say dat die avond opeens een pak minder zwaar werd toen ik M. daar ook zag. Trouwens ook alleen. Fate, I tell you! Iets te veel glazen wijn maakte me die avond iets te loslippig, maar dat brak het ijs wel en maakte ons tot vriendjes. Eenmaal terug in de auto van mijn papa moet ik gezucht hebben “dat ik de man van mijn leven had ontmoet.”

Dus van toen af aan waren M. en ik vriendjes. Nu ja M. was vriendjes met mij en ik was smoorverliefd op M. En vanaf toen begon een prachtige paringsdans die 5 maanden later een hoogtepunt zou kennen in de zin “Gij kunt mij krijgen, Zenne.”

Daar zit je dan op de rand van iemand zijn bed, in een lange gothic jurk, met zwarte nagellak en een hondenriem rond je nek naar Alice Cooper te luisteren en dan zegt de man van je dromen zoiets. Ik heb daarna twee dagen niet gegeten van de zenuwen, want buiten dat zeggen deed M. er verder niks mee.

Tot weer twee dagen later we elkaar zagen aan de bus en M. me zei dat hij “niet zeker wist wat hij voelde.” Waarop ik mijn stoutste schoenen (in die tijd legerbottinen) aantrok en hem kuste en de profetische woorden sprak: “voel je dat?”

Sindsdien zijn M en ik dus een stel. (Ondertussen gelukkig wel in normale klederdracht en draagt enkel onze fab doggy nog een hondenleiband.)

13:06 Gepost door Alice in 30 dagen challenge | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Heerlijk verhaal, ik voel de vlindertjes zelfs :)

Gepost door: LJ | 31-01-11

De commentaren zijn gesloten.