03-02-11

Challenge 3: mijn ouders

Meet the parents… of te wel mijn mamasito en mijn papa. Naast mijn ouders, ook eigenlijk mijn beste vrienden en daar kus ik mijn twee pollekes elke dag voor.

Als eerste op de wereld kwam mijn papa. Geboren in september in 1958 (het jaar van de wereldtentoonstelling) als oudste zoon van Jozef en Maria. Neen, niet in een stalleke, maar gewoon in het ziekenhuis van Lier. Hij kreeg later het gezelschap van één zus en één broer. En werkte achtereenvolgens in de Diamantsector, stapte in de familiezaak langst mama’s kant en ging ongeveer tien jaar geleden terug aan de slag in diezelfde diamantsector.

 2 jaar later volgde dan de geboorte van mijn mamasito. Ook geboren in september, maar dan in 1960 en vooral in het hartje van de stad Antwerpen bleef mama de enige dochter van mijn grootouders. Al van kleins af wou mama voor mensen zorgen en dat deed ze dan ook door met glans af te studeren als verpleegkundige. 30 jaar later werkt ze nog steeds op het operatiekwartier van hetzelfde ziekenhuis waar ik ook werk.

Ergens midden jaren 70 besloten mijn grootouders te verhuizen naar de stille kempen om weg te zijn van de drukte van de stad te ontvluchten. De familiezaak bleef gevestigd in Antwerpen, mijn mama bleef schoollopen in de grote stad, maar elke avond reed het gezin naar “den buiten”. En het is op diezelfde buiten dat mama en papa elkaar leerde kennen.

Op een zondagmorgen trok mama met haar vriendin naar een voetbalmatch van de lokale ploeg alwaar ze mijn papa een zot Hawaïaans dansje zag doen en dacht “die moet ik hebben.” En de rest is eigenlijk geschiedenis. In mei 1982 stapte ze in het huwelijksbootje en zoveel jaren later zijn ze nog steeds onafscheidelijk en smoorverliefd op elkaar.

Na ongeveer drie jaar en veel pogingen om zich voort te planten kwam ik ter wereld als enige dochtertje. Maar dat was voldoende voor mijn ouders. We vormden (en vormen) nog steeds een zeer hecht gezin dat veel tijd samen doorbrengt en elkaar door en door kent.

Hoewel ik niet de moeilijkste tiener in Vlaanderen ben geweest vind ik toch dat mijn ouders een schitterende job hebben verricht door me open en eerlijk op te voeden. Ze waren zeker niet akkoord met alles wat ik deed, maar nooit werd het argument “omdat ik het zeg” gebruikt. Neen, mama en papa gingen over alles met mij in dialoog en legde mij uit waarom ik bepaalde zaken niet mocht en kon doen.

 

M. werd onmiddellijk (nu ja, na een weekend from hell) in de familie opgenomen toen hij in beeld verscheen en hij adopteerde mijn ouders onmiddellijk als “zijn ouders”. Tot op de dag van vandaag ben ik ervan overtuigd dat hij meer van mijn ouders houdt dan van de zijne.

Ik kan alleen maar zeggen dat ik het getroffen heb met mijn eigenste ma en pa. Ze hebben mij alle kansen gegeven in het leven, mij steeds onvoorwaardelijk gesteund en me soms keihard met mijn kop tegen de muur laten lopen wanneer ik dat nodig heb.

Ik had dit blogstukje eigenlijk kunnen samenvatten in een zinnetje: Mijn ouders zijn de beste ouders in de wereld.

08:58 Gepost door Alice in 30 dagen challenge, Ons gezinnetje | Permalink | Commentaren (1) | Tags: ouders, gezin |  Facebook |

Commentaren

Wat tof dat je zo'n leuke ouders hebt! Mijn ouders waren oke, maar niet zo dat ik het zou uitschreeuwen dat ze de beste ouders op aarde waren ( zijn). Ik heb ze heel vaak gemist op momenten dat ik ze nodig had , ze hadden een eigen zaak en al de rest kwam op de tweede plaats. Nu zijn ze oud en willen familiar doen, maar we zijn dat nooit gewoon geweest , jammer....
prettig weekend Alice!

Gepost door: christa | 04-02-11

De commentaren zijn gesloten.