22-02-11

Week 2 WW

Week 2 zit erop en er is 600 gram af.

Waar ik eerlijk gezegd toch wel een beetje teleurgesteld in was. Ik heb echt wel heel erg mijn best gedaan, mooi binnen mijn punten gebleven en niet gezondigd. Dus ja, ik hoopte wel op een kilo’tje om eerlijk te zijn.

Langst de andere kant weet ik zelf ook wel dat tussen de 500 en 800 gram per week afvallen eigenlijk ideaal is. Tussen die marge is afvallen gezond en verdwijnt er enkel vet. Als je te veel in een keer afvalt dan verbruik je voor een stuk ook je spiermassa en dat is natuurlijk niet de bedoeling.

Ik besef ook dat 600 gram eraf, altijd beter is dan 600 gram erbij.

En ik besef ook dat ik op dit ogenblik ongesteld ben en ik ken mijn lichaam goed genoeg om te weten dat dit ook een invloed heeft op mijn gewicht.

Dus nu een paar uur later heb ik me verzoent met het resultaat en ben ik toch weer blij met datgene wat eraf is.

Ik vind het ook een beetje dubbel van mezelf… tenslotte at ik twee weken geleden nog een zak chips leeg zonder mij ook maar enige vragen te stellen op het effect van al die calorieën op mijn gewicht. Terwijl ik nu sip kijk naar mijn weegschaal als er “maar” 600 gram af is.

De week viel verder erg goed mee. Ik heb nog steeds geen honger gehad en ik vind het slank koken eigenlijk wel leuk om mee te experimenteren. M. heeft nog maar een keer geklaagd… de dag dat ik een scampipannetje op tafel zetten met rijst. Voor hem een veel te lichte maaltijd en hij heeft sowieso al een hekel aan rijst. Maar verder eet hij braaf mee en beweert hij niets te merken. Zondag serveerde ik hem een weight watchers proof lasagne en de schat merkte op dat hij “compleet geen verschil proefde.” En eerlijk… ik ook niet eigenlijk. Hij was duidelijk minder vet, maar moest op geen enkel moment inboeten op smaak.

Vrijdag vergezelde ik mijn mama op een juwelenavond bij haar Marokkaanse vriendin. En tja… Marokkaanse mensen staan gekend voor hun gastvrijheid. Bij het binnenkomen kregen we meteen een alcoholvrije mojito in onze handen geduwd. Ik was zo ontzettend blij dat ik nog puntjes over had. (Want sprite, muntsiroop en citroensiroop lijken me nu niet echt “light” te zijn.) Ik heb traag gedronken en heel de avond met één drankje gedaan, maar ik heb het me dan ook heel goed laten smaken. Een groter hindernissenparcours waren alle hapjes die voorzien waren. Stokbrood met kaas, stokbrood met salades, schalen vol chips, nootjes, snoepjes, vers gebakken muffins… noemt het maar op en het stond voor mijn neus. En weet je wat… ik ben braaf overal afgebleven. Ik heb niet een chipje genomen!

Zaterdag was de dag van de fijne en minder fijne ontdekkingen. Van M. kreeg ik het kookboek “mijn man is op dieet, maar hij weet het niet.” En ik ben er dolenthousiast over. Bij thuiskomst heb ik enkele gerechtjes ingegeven op de receptenplanner en alle ingegeven recepten zijn mooi binnen mijn pointswaarde. Een fijn geschenkje dus! Een minder fijne ontdekking was de cappuccino die ik bestelde toen we iets gingen drinken. Normaal gezien zou ik een biertje of een glaasje wijn hebben bestelt. Maar ik dacht laat ik maar eens een koffie bestellen en ja vermits het weekend is en we gezellig weg zijn zal ik een cappuccino nemen. (Met gestoomde melk mind you! Geen slagroom!) Eenmaal thuis gekeken hoeveel punten ik hier aan kwijt was en ik vind 4 punten voor wat koffie met gestoomde melk eerlijk gezegd er een klein beetje over.

Verder kabbelde de week rustig verder en had ik niet echt moeite om me aan het plan te houden. Met een vreemde goesting in ne vettige pita met cocktailsaus op donderdagavond buiten beschouwing gelaten. Vond dat zo een vreemde gewaarwording…ik eet helemaal niet graag pita. Als M. en ik al eens pita laten leveren, dan bestel ik meestal een pasta’tje of ribbetjes. Maar nu had ik dus ineens goesting in zo een druipend van het vet pita in een of ander obscuur restaurantje onder de kathedraal. De goesting was even snel terug weg dan dat ze gekomen was hoor. Gelukkig…

Het enige wat ik verder nog opmerk is dat ik het constant koud heb. Mijn collega’s kijken me heel vreemd aan tegenwoordig. Ik was altijd diegene die de raam openzetten of de verwarming stiekem naar beneden draaide… maar nu was ik het dus die vraagt of de verwarming misschien een beetje hoger mag.

Over die collega’s gesproken. Heb ik al spijt dat ik heb toegegeven dat ik aan het diëten ben. Elke hap die ik in mijn mond steek wordt met argusogen bekeken. De “mag jij dat wel eten?” (à ging over mijn Griekse salade met yoghurtdressing) tot “daar zit toch kweet ni hoeveel vet in?” (à ging over mijn chocoladepudding van weight watchers” en “amaai dat zit toch vol suiker?” (à ging over mijn druifjes.) komen me de oren uit. Ik heb het ondertussen opgegeven om te proberen uit te leggen dat je met WW eigenlijk alles mag eten als je het maar binnen je puntentotaal laat passen. Ik geef geen uitleg meer… ze kijken me toch alleen maar argwanend aan.

Hup naar week 3!

09:03 Gepost door Alice in WW | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Och Alice , die collega's, ik ken dat gevoel zenne! Neem nu mij, ze volgen mijn blog ( jammer genoeg) en als het goed gaat zijn ze jaloers en als het slecht gaat, hoor ik niemand, grrrrrr, en met dieten is het net hetzelfde! Wat hebben mensen toch dat ze niet weten hoe ze mensen moeten motivieren iplv démotiveren! Maar jij bent heel goed bezig Alice en 600 gr, dat zijn twee serieuse biefstukken hoor, die eraf zijn. En chapeau voor die juwelenavond dat jij dat gewoon "gedaan" hebt! Doing is being zeg ik altijd !
groetjes
christa

Gepost door: christa | 22-02-11

Goe bezig! En vooral: beter dan ik. Ik ben een weekje in mijne snoep geweest, maar ik wijt dat aan het feit dat mijn regels er aan zitten te komen. *grijns* Vanaf gisteren let ik er terug wat meer op. Maandag is altijd mijn "vandaag moeten we opnieuw beginnen"-dagje.

Gepost door: Tita | 22-02-11

De commentaren zijn gesloten.