24-02-11

Challenge 11: mijn broer

Tja, daar kan ik kort in zijn he. Ik ben een enig kind. Laat ik het dan daar maar over hebben… want een blogstukje van een zin dat staat ook niet he. Mensen zouden mij er nog van verdenken zo snel mogelijk aan 300 geposte stukjes te willen komen.

Dus ja, ik ben een enig kind. En neen, dat vind ik niet erg. Ik vind het zelf redelijk super om eerlijk te zijn. Ik geef wel toe dat ik misschien niet de meest sociale persoon ooit ben. Ik werd heel erg onzeker in grote groepen en stap nu ook weer niet direct op vreemden af om gezellig een praatje te gaan doen. Ik kan ook perfect alleen zijn zonder me te vervelen of de ongelooflijke nood te hebben aan gezelschap. Neen, ik hou van stilte en rust rond mij.

Ik heb ook niet graag “onbekenden” in mijn persoonlijke zone. Zo heb ik een hekel aan mensen die me constant zitten aan te raken of aanklampen. Dat staat een beetje in schril contrast met het feit dat ik zelf iedereen aanspreek met zoeteke, choeke en lieveke.

Maar ik denk wel dat het te maken heeft met het enig kind zijnde. Het werkt in twee richtingen. Als enig kind heb je alle aandacht van je ouders, grootouders, etc voor jou alleen. Er is helemaal niemand waar je de spotlights mee moet delen. Langst de andere kant is er ook geen ander kind om op het “kinderniveau” mee om te gaan. Je zit als enig kind al snel in volwassengesprekken en wordt ook al snel als volwassene mee behandelt. Ik hoorde het vroeger over mezelf en ik zie het nu bij vrienden en familie die enige kinderen hebben. Of ik het ooit gemist heb een broer of zus om mee te spelen? Nee, niet echt. Maar zoals ik al zei, ik ben nogal een einzelgänger. Ik ging ook niet naar de scouts, deed amper dingen in clubverband en ben heel mijn leven omringt geweest met enkele hele goede vrienden, maar dan ook maar enkele.

Nu denk ik soms wel eens dat een broer of zus handig geweest zou zijn. Wat als mijn mama en papa hulpbehoevend worden? Of overlijden? Dan sta ik er helemaal alleen voor. Langst de andere kant heeft dat ook voordelen. Het sluit de kans op ruzies wel uit.

M. heeft een broer, waardoor ik meteen een schoonbroer heb en dus toch een heel klein beetje een broer. Maar echt een goede band hebben zij nooit gehad. De laatste jaren gaat het beter, maar echt missen zullen ze elkaar niet doen denk ik. Ik vraag me soms zelf af als het ooit zover komt dat G. alleen gaat wonen en we hem dus niet meer zien als we bij schoonmama en papa langsgaan of mijn lieve M. zelf nog wel moeite zal doen om zijn broer te zien. Eerlijk… ik denk het niet.  En om die reden en natuurlijk nog een tiental meer zal ons kleintje later ook enig kind zijn. Want de voordelen vinden wij nog steeds opwegen tegen de nadelen.

15:28 Gepost door Alice in 30 dagen challenge | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Da's heel begrijpelijk dat je dan ook voor één kindje zal kiezen! Je hebt je als enig kind steeds gelukkig gevoeld en dat gevoel wil je je toekomstig kind nu ook geven! Daar moet geen tekeningske bij gemaakt worden!
groetjes
Christa

Gepost door: christa | 25-02-11

Mijn god, dit is zoooo herkenbaar, van de eerste tot de laatste letter!!

Gepost door: Nina | 27-02-11

De commentaren zijn gesloten.