We zijn er eventjes uit geweest.
Met ons drietjes, mannetje, fab doggy 2 en ikzelf.
5 daagjes richting Belgische kust;
We maakte lange wandelingen over het strand, waarbij fab doggy mosselen probeerde te vangen.
Onze schoenen werden nat in de branding, maar fab doggy schrok niet terug van de golven en dook er als een volleerde zeehond onverschrokken in!
We gingen eten in kleine gezellige restaurantjes weg van de dijk, want de dijk... dat is voor toeristen.
We verwenden onszelf met lekkere aperitiefjes, heerlijke garnaalkroketjes, smakelijke desserts en natuurlijk een pousse-café om af te sluiten.
Samen onder ons dekentje keken we in marathon style naar How I met your mother.
Ik smolt bij het zien van mijn geliefde Jason Segel in Forgetting Sarah Marshall en ik moest zelfs een paar keer glimlachen toen ik met het mannetje naar Inglorious Bastards keek.
We gingen gezellig aan het haardvuur een wijntje drinken, waarop M. me dronken naar het appartement moest voeren. (2 glaasjes wijn! Niet meer!)
We vreeën de sterren van de hemel en sliepen heerlijk dicht bij elkaar.
We wandelde 3 uur naar Koksijde en snakte naar koffie om daar te moeten constateren dat alles gesloten was.
We voerde lange gesprekken en kwamen helemaal tot rust.
Samen stonden we op de duinen onder de sterren en waren we eigenlijk heel gelukkig.

Daarna klommen we de auto in om België te doorkruisen aan 120 kilometer per uur.
Van kust naar Ardennen, van zand naar dikke pakken sneeuw.
Van rust naar stresserende situaties, want weg met de hele familie het vraagt soms wat van een mens.
Natuurlijk was het zalig om zondagmorgen eventjes met mijn mama onder de donsdekens te kruipen en gezellig te babbelen.
Het was heerlijk om met mijn papa te dollen in de sneeuw.
Om gerookte worstjes te kopen in een pittoresk beeldhouwertje.
Om met ijskoude neuzen elkaar zoentjes te geven.
Om fab doggy 1 en 2 samen te zien dollen in de sneeuw.

Maar we waren allebei erg blij toen we zondagavond in onze eigen zetel zaten.
Toen we zondagavond onder de wol kropen en nog even vanuit ons eigenste bedje nog eventjes naar tv kijken.
En toen M. tegen mij aankroop en fluisterde: "wij hebben toch een zalig bed he."
Home sweet home... en dat voelde erg raar voor een globetrotter zoals ik.